Sunday, July 15, 2018

සංස්කෘතියේ සාපේක්ෂතාවාදය..(12+)

Women of the IDF Israel in tel aviv beach


සිකුරාදා දවල්ට බීච් එකේ අනික් කවදාටත් වඩා සෙනඟ ඉන්නවා. මාත් මගේ මිතුරියත් ඒ වගේ එක සිකුරාදා දවසක බීච් එකේ අපිට තැනක් වෙන් කරගත්තා. හෙවනක් තියෙන තැනක. අති බහුතරය වූ සුදු ජාතිකයින් නම් අවුව තැපීම වෙනුවෙන්ම ඇවිත් හිටපු නිසා ඇඟවල් වල. සුදුසු ඔයිල් වර්ග සහ අහිතකර කිරන වලින් ආරක්ෂා වෙන්න තවත් ක්‍රීම් ජාතිත් අතුල්ල අතුල්ල හිටියා. පිරිමින් සියලු දෙනාම උඩුකය නිරුවත්ව සුදුසු කොට කලිසම් වලුනුත් ගැහැනුන් සියල්ලන්ම විවිධ වර්ණ වලින් විවිධ මෝස්තර වලින් නාන්න ඉතාම සුදුසු බිකිනි ඇඳගෙන හිටියා. 

හැමදාමත් වගේ සන්ග්ලාස් දෙකයි ලොකු හවායි කැප් එකයි දාගෙන පලවෙනි විනාඩි කීපය බීච් එකේ හිටපු ගැහැනුන්ගේ බිකිනි වල නිමාවන් ඔවුන්ට නොදැනෙන්න බලමින් මට ගැලපෙන්නේ කොයි වගේ එකක්ද සහ සමහර ලේටස් ඩිසයින් වල ඒවා මගේ ශරීරය හා ගැලපෙනවද යන්න හිතෙන් ෆිටොන් කරකර බලන්න පටන් ගත්තා. 
ගොඩක් ගෑණු ළමයි ඇවිත් තිබ්බේ යාලුවෝ එක්ක ...ගෑණු පිරිමි යාලුවෝ එකට. පුන්චි කාලේ අපි මිදුලේ කෝම්පිට්ටු හදනවා වගේ උන් ටික වැලි එක්ක සෙල්ලම් කර කර දැගලුවේ. 
අපි හැමෝම චූටී කාලේ උඩට ඇඳුමක් නැතුව චූටී කලිසම් ඇඳන් ගෑනු පිරිමි බේදයක් නැතුව කෝම්පිට්ටු ගැන අවදානෙන් හිටියා වගේ ඒ ළමයිනුත්. 

ඒ සිද්දිය මං මගේ යාලුවට පෙන්නලා ඇහුවා "අක්කේ අර බලන්න අර ළමයි අවුරුදු 18 -20 උනත් ගෑණූ ළමයි පිරිමි ළමයි පොඩිඋන් වගේ දගලන හැටි.ශෝක් නේද " කියලා. 

"ඊයා උන්ට ලැජ්ජාවක් නෑ. හෙළුවෙන් නටන හැටි. කොල්ලො ඉස්සරහ ..ජංගි කොට ඇඳගෙන මුළු ඇඟම එළියේ. "
ඒකේ වරද මොකක්ද අක්කේ ? ඔය හැමෝම ඇඳගෙන ඉන්නේ. ඒ පිරිමි ළමයි කෙල්ලන්ගේ ඇඳුම දිහා බලන්නැතුව සෙල්ලම් කරන හැටි බලන්නකො.. අර තව ඉන්නේ අම්මා, තාත්තා ලමයි ඔක්කොම එකට ...

හරි අක්කේ ඔය කතාව ඇති අපිත් නාමුකෝ. 

හා යන් කියලා නැගිටපි ඩෙනිම් ශෝටක් ඇඳන් මුහුදෙ නාන්න .

" ඔය මොකක්ද අනේ"
"අනේ මේ අපි ගමේ දියරෙද්ද ඇඳන් නෑවේ , මේ රටේ ගෑනු වගේ අපිට හෙලුවෙන් නාන්න පුලුවන් ද බිකිනි ඇඳන්" 

අහා සංස්කෘතිය මෙවුවා එක රකින්න එපැයි නේද? 
මං එහෙම කිවුවම අක්කා කියපි "අපි බුද්දාගම් කාරයෝ නංගි මුන් වගේ හැසිරෙන්න අපිට බෑ" 

එහෙනම් උඹ වොඩ්කා බොන්නේ අමුවට ලංකාවෙදිත් එහෙමද ?? 

"අක්කේ මුහුදට යන්න බැයි නම් මෙන්න මෙහෙ ඉඳගන්නවා . තව ටිකකින් යන්. 
අලපෙති බැදලා, චිකන් වලින් මොනවද මන්දා කරලා අක්කා ගෙනාපු බයිට් ටික මාර රහයි. මොනවා නැතත් ඇයගේ කෑම නම් මට දිව්‍යලෝක රස්‍යි. එයා හිත හොඳ අහිංසක අක්කා කෙනෙක්.. ... බිකිනි නොඅඳින ඇයගේ සභ්‍යත්වයේ කතාව තව තව අවුස්සා ගැනීමේ කූට අදහසින් ඇයගේ අඩුම කුඩුම බෑගයෙන් බියර් කෑන් දෙකක් අරන් කඩලා ලස්සනට චිප්ස් , අර චිකන් ඒවායි මේවයි දාලා ලස්සන මේසයක් ඇරේන්ජ් කරලා ආයෙම එක එක දේවල් ගැන කතා කරන ගමන්.
" අක්කේ අර බිකිනි ය මාර ලස්සනයි නේද "
 කෝ මොන මොන එකද ? අහ්හ් අපෝ කෝ පටිත් නෑ .. බඩ ඔක්කොම එලියෙනේ... " 

පෝ අක්කේ බොනවකෝ ඕක කියමින් බියර් කෑන් දෙක තුනක් ඉවර කරමින් ඉන්න අතර.... ..
මේ දැන් එනවා ටිකක් නාමූ ..
කියමින් මා ඇයට පෙරත්ත කරමින් මුහුදටම ඇදගෙන ගියා. 
ලංකාවේ අපේ මුහුදෙ වගේ රැලි නැති මද්‍යදරණී මුහුදේ නෑම ගං වතුර කාලෙට අපේ වත්ත පහල වෙලේ නානවා වගේය.

අක්කේ බලනවා ඔය කලිසම බාංචුවක් වගේ බර තෙමුනම. 

"මේ ගොඩට යන් ටිකක්.. අර අඩුම කුඩුම මල්ල ඇතුලේ මෙන්න වතුර බෝතලයක්.. පියන අරිද්දිම වතුර නෙමේ කියලා තේරුන නිසා මොකුත් නොකිය. අක්කේ ආ මේකෙන් දාගන්නවා කියලා බෝතලේ දික් කලා විතරයි ....තව මොන මොනවද දාලා කොක්ටේල් එකක් හැදුවා මාර ලස්සනට. 
මට නම් එපා අක්කේ මග දිගටම පොලීසියෙන් .අහුවුනොත් ලයිසන් එක ගනී. 
"චියර්ස්""
"මේ ගෙදරට කෝල් කලාද කට්ටිය හොඳින් නේද ? මේසේ මා ඇයගේ නිවසේ තොරතුරු ඇසීම තුළ වූ අදහස නම් ඇයට බොහෝ කිට්ටු බව පෙන්වීම විය යුතුය.... 
ඔව් නංගි තෑන්ක්ස් . 

අක්කේ මං තවුසෙට බඩ්ඩක් කියන්නම් ..මං බිකිනි අඳින්නේ නැත්තේ තාම මගේ ඇඟ ශේප් නැති හින්ද හලෝ.ඊලග සමර් එක වෙද්දිවත් එක්සයිස් කරලා ...ඩයට් කරල ඇඟ හදාගන්න ඕනේ. 

" නංගි උඹට හින්දා කියන්නේ ෆිට් එකට මටත් ඕකමයි. 
"එහෙම දේකුත් නෑ අක්කේ ඔය ඉන්නේ අපිට වඩා පත සයිස් ගෑනු කවුරුත් ඕවා බලන් නෑ. 

බලනවා මගෙ කකුල් කෝටු වගේ ඒ හින්දා මටනම් කවදාවත් අඳින්න බැරි වෙයි නංගි. 

"ඔහොම හිටාන් ටිකක්... දැන් අර දියරෙද්ද ඇඳන් නානවයි කියපු සංස්කෘතිය ආරක්ෂා කරන්න ඕනේ කියලා.. අර පාඩුවේ සෙල්ලම් කරපු කෙල්ලන්ට හෙලුවෙන් නටනවා කිවුවේ ජෙලස් එකට නේද." 

සංස්කෘතිය කියන වචනේ දාලා උඹේ ඉරිසියාව, දුර්වල කම, කුහක කම වැහුවා නේද අක්කේ... කියල ඇයට නෑසෙන්න මටම මුමුණා ...

"හිස්කල බියර් ටින්  බෑග් එකටම ඔබා ඇයවත් අතින් ඇඳන් ඉර ගිනිබත් වෙච්ච ක්ෂිතිජය පැත්තට දිවුවේ තව ගොරක,විනාකිරිත් තිබ්බනම්. මේකිගේ මොලේ ‍මධ්‍යධරණී මුහුදේ ඔබා හොඳ සුද්දයක් දාන්න තිබ්බා කිය සිතමින්මයි.


Wednesday, June 27, 2018

පෝදා මතක with අම්මා

පෝය දවසට පහුවදාට ඉස්සර අපි අම්මගෙන් ගුටිකන බැනුම් අහන දවසක් වෙලා තිබ්බා. ඒ අම්මා එයාගේ යාලුවෝ කීප දෙනෙක් එක්ක පෝයට සිල් ගන්න හුරුවුණාට පස්සේ.
එයා සිල් ගන්න යනව නම් අපිට උයලා යන්න ඕනේ කියලා අපි නීතියක් දාලා තිබ්බා. අම්මා අපි පව් හින්දා උයල යන්න ඇති අපි ලොක්කො වගේ නීතී දැම්මා කියලා හිතුවට. සමහර දවස් වලට එයාල උයලා යන්න ඇහැරෙන්නේ නැහැ. එහෙම දවසට අපිට උදේ කෑමටයි දවල්ටයි දෙකටම සල්ලි හම්බෙනවා. අපි දෙන්නා කරන්නේ උදේට ආච්චි අම්මලගේ දිහා ගිහින් මොනා හරි කාලා ටිකක් එහෙට මෙහෙට කැරකිලා ආයේ ගෙදර ඇවිත් ටීවී බලන එක. ඒකාලේ ගෙදර ලෑන්ඩ් ෆෝන් එකයි අම්මා පන්සල් අරන් ගිය ෆෝන් එකයි විතරයි තිබ්බේ. අපි දෙන්නට ෆෝන් තිබ්බේ නෑ. ටීවී එකයි ඩෙක් පීස් දාගෙන රෙස්ලින් ,හින්දි චිත්‍රපටි බලන එකයි තමයි වැඩේ. ඉරිදට සෙනසුරාදට අම්මා දවල් වෙද්දී කෑ ගහනවා
"දැන් මදැයි ඕක බැලුවා"
"අනේ අම්මේ තව ටිකයි"
"හරි ඕක බලලා කඩේට ගිහින් එන්න".
ඊට පස්සේ හැම විනාඩි පහකටම සැරයක් කනක් ඇහිලා ඉන්න නෑ.කෝ තාම ගියේ නැද්ද ? "අනේ දෙයියනේ මෙහෙමත් ළමයි.....තව කියෝනවා අපි දෙන්නා ඇහුනේ නෑ වගේ ඉන්න බැරිම තැන කවුරුහරි කඩේට ගිහින් එනවා.
ඔය විදියට දවල්ටත් ආච්චි අම්මා අපිට කන්න දෙනවා. අම්මා දීපු සල්ලි තියාගන්නවා මොනාහරි කඩචෝරු කන්න. මල්ලි මට වඩා ගොඩක් බාල නිසා මං නිතර උත්සහ කරේ වැඩි පංගුව මං ගන්න. ඒත් සමානව නොදුන්නොත් අම්මට කියනවා කියලා තර්ජනේ කරලා මල්ලි මගෙන් හරියටම බාගයක් ගන්නවා.

ඊට පස්සේ අම්මා උදේ 11 ට විතර කෝල් කරලා අහනවා
"නැගිට්ටද " ඊට පස්සේ තව පැය කාලකින් විතර ආයේ අරන් අහනවා
"කෝ හරක් බැන්ඳද ? .. පව් ගස් වල උන් වේලෙනවා ඇති....අද පෝය දවසෙවත් එහෙමවත් දෙයක් කරන්ඩලකෝ"....
සිල් අරන් නිසා ටිකක් සද්දෙ අඩුවෙන් කියන්නේ. අපි ගොඩක් වෙලාවට කරේ කොස් ගහෙන් අතු දෙක තුනක් ඇදලා හරක්ට දීලා වතුර බාල්දි දෙක තුනක් දීලා උන්ව ඉන්න තැන් වලම ඉන්න අරින එක. ගහෙන් ලෙහුවොත් එහෙ මෙහෙ දුවනවා අපිට කන්ට්‍රෝල් කරගන්න බැහැ. එපා වෙනවා අතපය සූරගන්න වෙනවා. කොස්කොළ උන් කාගෙන කාගෙන ගියේ නැහැ ,හිමින් හිමින් කෑවේ. සමහර දාට අපි එහා පැත්තේ අන්නාසි කොටුවට පැනලා කෙහෙල් ගහකින් අතු කපන් ඇවිල්ලා හරක්ට දුන්නා. හරක්ටත් මාසෙකට දවසක් පෝයට ගස් වලම ඉන්න සිද්දවුණා.
පෝයට ටීවී එකේ චිත්‍රපටි නැති නිසා ඩෙක් පීස් බැලුවේ වැඩිපුර.

අම්මා සිල් ගන්න ගියාම හවස පහමාර හය පහුවෙලා තමයි ගෙදර එන්නේ. ඒ එන වෙලාවට කලින් කෝල් කරලා කියනවා හවස් වෙන්න කලින් හරක් ටික බැඳලා හිටපු තැන් වලින් ලෙහාගෙන එන්න කියලා. අපි අර කොස් අතු කෑලි කෙහෙල් පිති එහෙම විසි කරලා ආයෙම හරක්ට බොන්න වතුර දීලා නවතින්නේ නැහැ. ගේ ඉස්සරහා මිදුලේ තේක්ක ගහෙන් වැටිලා තියෙන කොළ අතින් ටක් ටක් ගාලා එකතු කරලා කුණු ගොඩට විසි කරලා ඉදලෙන් එහෙට මෙහෙට ඉරි ටිකක් ඇඳගෙන යනවා මිදුල එහෙම අතුගාපු බව පේන්න.
පෝය දවස නිසා අම්මා කෑ නොගහා හිටියත් පහුවදාට එයා පටන් ගන්නවා අපි දෙන්නට හැම දේටම කෑ ගහන්න. සිල් ගන්න ගියාම එයාට හම්බෙන උපාසකම්මලා එයාගේ ඔළුව වෙනස් කරලා එවනවා කියලා හිතලා අපි හිත හදාගත්තා.

සමහර දවස් වලට අම්මා අපිට හේතුවක් නැතුව බයින්න පටන් ගන්නවා අහල පහළ ගෙවල් වල ඉන්න ළමයි දෙමවුපියන්ට කරන උදව් ,හැමදාම ඉස්කෝලේ යන්න කලින් ගෙදර කරලා යන වැඩ ගැන කිය කියා. ඔයාලටත් ඒ වගේ අම්මලා බැනලා ඇති. අපි නිතරම අම්මා එක්ක එකට එක කිවුවා රණ්ඩු කරා. අම්මා පේර කෝට්ටක් කඩාගෙන ගහන්න එලවනවා ඒ වගේ එයාගේ කේන්තිය වැඩි වුණාම. අපි බයට දුවනවා ගුටි කන්න බැරි නිසා. ඒත් අම්මට අපි පස්සේ දුවලා මහන්සි වෙද්දී එයා නැවතිලා කියනවා "දුවන්න එපා ගහන්නේ නෑ ,හැබැයි මාව මහන්සි කරන්න එපා "කියලා.
"ඉතින් දිවුවේ නැත්තන් ඔයා ගහනවනේ "කියලා අපි අපිටම කියාගන්නවා. කොහොමහරි ටිකක් පන්නලා අම්මා කෝට්ට විසි කරලා ගෙදර යනවා අපි ඉතින් හිමීට පූසෝ වගේ දුරින් ඉන්නවා හොරගල් අහුල අහුල ගේ ඇතුලට එන්නේ නැතුව. පස්සේ දවල් වෙලා අම්මා උයලා ඉවරවෙලා "හා ඇති දැන් ඇවිත් කන්න ,හැබැයි ආයේ මං කියන්නේ නෑ." අපි මුල් දවස් වල අම්මගේ ඒ වචන වලට රැවටිලා ගේ ඇතුලට යනවා .ඊට පස්සේ අම්මා දොර මුල්ලේ ඉඳලා අල්ලගන්නවා. මුලින් ගෙට ගිය කෙනා අම්මට අහුවෙනවා. "අම්මටත් ටිකක් හිනා අපිට බයට හිනා යනවා.

කෙසේ හෝ ඒ කාලේ නොතේරුණාට ,තේරුම් ගන්න බැරිවුණාට කාළය ගතවෙලා වයසින් මුහුකුරා යද්දී ,අම්මගෙන් ඈත් වෙලා ඉන්න පටන් ගත්තම තමයි තේරුණේ තාත්තා ගෙදර නැතුව අපි දෙන්නවත් බලාගෙන ,ආච්චි අම්මගෙන් ,එයාගෙම සහෝදරයන්ගෙන් වෙච්ච හිත් රිදීම් ඉවසගෙන එයා ගත කරපු ඒ ජීවිතේ කොච්චර කටුකද කියලා.
ගෙදර කිසිම වැඩකට අපි අම්මට උදව් කරේ නෑ හරියට ,ඒ කාලේ එයාව අපිට පෙනුණේ අපේ නිදහසට බාද කරන ,අපිව මට්ටු කරන්න ආපු කෙනෙක් වගේ.හැබැයි මං දැන් නම් අම්මගේ හිත පොඩ්ඩක්වත් රිද්දනේ නැහැ. එයා මට කෝල් කරන හැම වතාවකම ගොඩක් සතුටින් තමයි ගෙදර දොරේ ,ගමේ ගොඩේ ඔක්කොම විස්තර මට කියන්නේ. ඒ වගේ කථා කරන සමහර වෙලාවල පරණ සිද්දි මතක් කරලා අපි හිනාවෙද්දි මගෙන් අම්මට වෙච්ච වැරදි ගැන මං පසුතැවෙන බවත් ,ඒ කාලේ මං කොච්චර මෝඩ විදියටද හැසිරුණේ කියන එකත් එයාට ආයෙම මතක් කරනවා.
අතීතයේ නරක මතක කටුගාලා දාන්න වර්තමනයේ ඉඩ ලැබෙනවා. ඒක මහ පුදුම සතුටක්. අපේ අම්මා දැන් ඉන්නේ සම්පුර්ණ සතුටෙන්ද කියලා මං හරියටම දන්නේ නැහැ. ඒත් එයාව දැක්කම කථා කරද්දී තේරෙනවා එයා දුක් වෙන්නේ නැහැ කියලා.

(අපි දෙන්නා වගේ වල්ඌරු පැටව් දෙන්නෙක් හදපු එක ගැන.)

Tuesday, May 16, 2017

සැන්ද්‍රා මොන්ටා සහ මොණරු

මොණරා අද  තනියම නෙමේ තව මොණර පැටව් දෙන්නෙකුත් එක්ක ඇවිත්. කොච්චර ලස්සන සතෙක් වුණත් කෑගහන සද්දෙනම් අහන් ඉන්න බෑ අප්‍රසන්නයි. කෝපි එක බීලා සයිකලේ ගත්තේ වටපිටාව ටිකක් බලන් එන්නයි ව්‍යයාමෙටයි දෙකටම; මිනිස්සුන්ට වැඩිය කිට්ටුවෙන්නේ නෑ හායි ,කොහොමද ,ගිහින් එන්නම් කියන වචන ටිකට විතරක් සීමාවෙන්න ඕනේ කියලා හිතන් අලුත් ගෙදර පදිංචියට ආවට මොකද දවස් දෙකක් යද්දී අපූරු  යෙහෙළියක් ආයෙම මුණ ගැහුණා. කාලයක් පදින්නේ නැතුව අයින් කරලා තිබ්බ නිසා බයිසිකලේ  බ්‍රේක්  අල්ලද්දී මොණරගේ සද්දෙට හපන් විදියට කෑගැහුවේ. ගෙදර ගිහින් එළවලු තෙල් ටිකක්වත් දාන්න ඕනේ කියල හිතන් බ්‍රේක් අල්ලන්නේ නැතුව හිමීටම පැදගෙන රවුම ගියා..

මේ ගමේ ගොඩක් පරණ ගෙවල් තියෙනවා ,ඒ හැම ගෙයක් පවුලක් වටාම කථාවක් තියෙනවා .ඒ කතා වලින් කීපයක් මගේ යෙහෙළිය මේ වෙද්දී මගේ කනේ තියලා ඉවරයි. අර මොණරයි පැටවුනුයි ගැන ඇයගෙන් අහන්න හිතේ තියාගෙන  හිටියත් ආයෙම අහම්බෙන් මොණරු පිරිච්ච ගරාවැටිච්ච ගේ දකිනකල් ඒක අමතක වෙලා තිබ්බේ. ගෙයි වහලේ පුරාමත් ඒ වත්තේ අවටත්  මොණරු තිහක් හතළිහක් වගේ හිටියා. (බොරු අනේ විස්සක් විතර හිටියේ) ඇත්තටම මේ වගේ පුංචි ගමකට මේ මොණරු කොහෙන්ද කාගේද කියන ප්‍රශ්න ටික මගේ අලුත් යාළුවගෙන් අහගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා හිතලා පස්සේ දවසක හවස් වරුවේ එයා හම්බෙන්න ගියා ඔන්න. එයාගේ නම රකෙල් (රේචල්)  පහළින් අප්ලෝඩ් කරලා තියෙන පුංචි වීඩියෝ දෙක බැලුවම ඔයාට භාෂාව නොතේරුණත් මං ලියන්න යන මොණරගේ කථාව ගැන අදහසක් එයි.






අපි දෙන්නා සතියට සැරයක් වගේ ඔය විදියට ඇවිදින්න යනවා. 

මොණරු ඉන්න ගෙදර කථාව අහලා ගෙදර ආවට පස්සේ ඒ කථාව ලියන්නම ඕනේ කියලා හිතුණා.

සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා තමයි කථා නායිකාව, 1902 ලැටිවියාවේදී ඉපදුණු සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා දරුවන් අට දෙනෙක්ගෙන් පිරිච්ච යුදෙව් පවුලක අන්තිම ගෑණු දරුවා ඇගේ උපතින් පසු මවගේ මරණය සිද්ද වෙලා. (ලැටිවියාව පිහිටලා තියෙන්නේ ඇසිටෝනියාවට පහළිනුත් වම් පැත්තෙන් රුසියාව හා ,බෙලරුසියාවටත් පහළින් ලිතුවේනියාවටත් මායිම් වෙලා. දකුණු පැත්තෙන් බෝල්ටික් මුහුද ) කාළයත් එක්ක උස්මහත් වෙච්ච සන්ද්‍රා පලවෙනි ලෝක යුධ සමයේදි(1914-1918) ඇයගේ පෙම්වතා සමඟ රුසියාවට යනවා. බොහෝ යුදෙව්වන් රුසියාවට ඒ විදියට පලාගිහින් ජිවත් වෙලා තියෙනවා. කෙසේ හෝ පසුව රුසියාව හා ලැටිවියාව ඇතිකරගත් සාම ගිවිසුමත් සමඟ අර යුදෙවුවන් ආයෙම මව් බිමට හැරී ඇවිත් තියෙනවා, (1920) අපේ සන්ද්‍රා ආපහු එන්නේ තනියම, හිසේ ඇතිවූ යම් රෝගතත්වයක් නිසා ඇගේ පෙම්වතා රුසියාවෙදී මරණයට පත්වෙලා. සහෝදරයෝ කිසිම කෙනෙක් ගැන කිසිම හෝඩුවාවක් නොලැබූ ඇය පියා සොයා විත් ඔහු සමග ජීවත්වෙන අතර තමන්ගේ දරුවා බිහි කරනවා. අපි ඔහුව ඩේවිඩ් ලෙස හඳුන්වමු මට නම හරියට මතක නෑ.


නැවත වසර පහළවකට පස්සේ දෙවන ලෝක යුදසමයේදී සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා, ඩේවිඩ් සහ ඇගේ පියාත් මරණයෙන් බේරී පලායාමට දකුණු අප්‍රිකාව තෝරගන්නවා මොකද යුරෝපයේ යුදෙවුවන්ට නිදහසේ හිසගසන්න තැනක් නොවුණු නිසාත් 1885 වසරේ දකුණු අප්‍රිකාවට පිටත්වූ සැන්ඩ්‍ර මොන්ටාගේ පියාගේ සහෝදරයා ඇතුළු ව්‍යාපාරිකයන් පිරිසක් එහි ජීවත්වෙන නිසාත්. කුඩා අත්කරත්තයකට බඩු අහුරාගත් සන්ද්‍රාගේ පවුල තමන්ගේ ගමන පටන්ගන්නවා. හිමෙන් වැහුණු අඳුරු මාවත් දිගේ එහෙ මෙහේ දුවන පිරිස් අතර ඔවුනුත් එක්තරා පවුලක් විතරයි ...දවස් කීපයක කටුක ගමනින් වෙහෙසට පත්ව මියගිය  සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා ගේ පියාගේ දේහය ඇය හිම පහුරුගා මිහිදන් කර ආයෙම ගමන පටන් ගන්නවා.... බෝල්ටික් සාගරය හරහා මගිප්‍රවාහන නෞවකාවක දකුණු අප්‍රිකාවේ තමන්ගේ නෑදෑයන් කරා ගිය සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා සියළු අතීතය අමතක කරලා ජිවිතේ ආයෙම පටන් ගන්නවා ( දකුණු අප්‍රිකාවේ ගොඩක් යුදෙවුවන් ජීවත්වෙනවා යුරෝපයේ රටවල් වලින් පැනල ගියපු. සමහරුන් පළමු ලෝක යුදසමයෙදිත් තවත් සමහරුන් දෙවනි ලෝක යුදසමයේදී සහ ඊට පෙර) 
දරුවා සමග තනිව ජීවත්වෙන අපේ කථා නායිකාවට ස්වි වයිස්මාන්  මුණ ගැහීමත් සමඟම  ජිවිතේ අලුත් පිටුවක් පෙරළෙනවා , මේ ස්වි වයිස්මාන් තමයි මට මේ දිග කේලම කියපු  රඛෙල් ගේ  මාමා.  ජර්මනියේ  ද්රෙස්ද්න් වල ඉපදුණු ස්වි දෙවනි ලෝක යුද්ධයට කළින් හිතුමනාපෙට  නැවක නැගලා ඇවිත් සෙල්ලක්කාර ජිවිතයක් ගෙවපු තරුණයෙක්. (මගේ යාලුවා රඛෙල් 1938 ජර්මනියෙන් ඊශ්‍රායලයට පිටත් කරපු වයස අවුරුදු 15-17 අතර පසුවුණු  1500 ක් වූ ළමයින් පිරිසෙන් එක්කෙනෙක්. )  ස්වි සහ සන්ද්‍රා මොන්ටා  විවාහයෙන් වසර කීපයක පසුව   තමන්ගේ  දරුවත් සමග ඊශ්‍රායලයේ පදිංච්යට  එනවා.  ඒ වෙද්දී ඇයට වයස අවුරුදු  පනහක් විතර ... ඒ කියන්නේ 1952 වගේ ... අතේ මුදල් යහමින් තිබූ නිසා රඛෙල් ජීවත්වෙන ගමට නෑවිත් ජෙරුසලමේ පදිංචි වෙන  මේ පවුල ඊශ්‍රායිල් ජිවිතයට හුරුවෙන අතර ... සන්ද්‍රා ගේ පුතා දකුණු  අප්‍රිකාවේදී දැන හඳුනාගත්  ජෝජියානු තරුණියක හා විවාහ වී නැවත දකුණු අප්‍රිකාවේ පදිචියට පිටත් වෙනවා , එහිදී පළමු .දරුවා  බිහිකිරීමෙන් පසු ඇතිවුණු මානසික ව්‍යාකුලතාවකින් පසුව ඇය සියදිවි හානිකරගන්නවා.. දරුවාගේ අයිතිය තරුණියගේ දෙමව්පියන්ට හිමිවීමෙන් අනතුරුව ඩේවිඩ් නැවත  ජෙරුසලමට හැරී එනවා . මේ අතර අක්මා රෝගයකින් පෙළුණු ස්වී වයිස්මාන් (රඛෙල් ගේ මාමා ,  සන්ද්‍රා ගේ හස්බන්ඩ් ) ජීවිතෙන් සමුගන්නවා..තමන්ගේ පුතා සමග තනිවූ සන්ද්‍ර ජෙරුසලමේ නිවස විකුණා දමා රඛෙල් ජීවත්වෙන ගමට පදිංචියට එන්නේ ඊට පස්සේ.  

නැවත විවාහයක් සිදු කරගන්න ඩේවිඩ්  බිරිඳත් සමග මවගේ නිවසට යාබදව නව නිවසක පදිංචියට යනවා. මේ අතරදී ඔවුන්ගේ  පළමු විවාහ සංවත්සරයට පෙර දා සර්පයෙක් දෂ්ට කිරීමක් නිසා ඩේවිඩ් දැඩිව රෝගාතුර වී මිය යනවා.  මේ විදියට සන්ද්‍රා මොන්ටාගේ ජිවිතයට සම්බන්ද වෙලා හිටපු හැම කෙනෙක්ම මිය ගිහින් තියෙනවා අකාලයේම.. දකුණු අප්‍රිකාවේ ජීවත්වුණු මුණුපුරා පවා හදිසි අනතුරකින් වයස අවුරුදු දහය දොළහ අතරදී මියගිහින් තියෙනවා.. ඩේවිඩ් ගේ  මරණයෙන් පසුව 2001 වසර දක්වා  ඇය තනිව ජීවත්වී වයස අනූ අටේදී  තමන්ගේ ලේ නෑයන් සමග සමාදානයේ සැතපුනාළු.  ඩේවිඩ් ගේ බිරිඳ නැවත විවාහයක් සිදුකරගත්තද සන්ද්‍ර මොන්ටාට යාබදව නිවසේ අදටත් පදිංචි වෙලා ඉන්නවා ..වනජීවී අංශයට සම්බන්ධ රැකියාවක් කරන සන්ද්‍ර මොන්ටාගේ ලේලියගේ නව ස්වාමිපුරුෂයා තමයි  2005 අවුරුද්දේ මේ ගමට මොණර ජෝඩුවක්  ගෙනත් තියෙන්නේ අර උඩ වීඩියෝ එකේ තියෙන ගරා වැටුණු සන්ද්‍ර මොන්ටගේ ගෙදර අවට ගුල් හාර හාර පැටව් දාපු මොණරු දැන් මුළු ගමේම පැතිරිලා....අන්න ඒ මොණරෙක් තමයි අපේ මිදුලට ආවේ.. 

ප/ලි

කාළයක් ජංගම දුරකථනයට හුරුවෙලා සිංහල අකුරු ටයිප් කරපු නිසා කම්පියුටර් එකෙන් හරියටම නිවැරදි අකුරු ගහන විදිය මතක නෑ. SANDRA MONTA නම ටයිප් කරගන්න මට බැරිවුණා, ඒ වගේම තව ගොඩක් අඩුපාඩු ඇති , යථාතත්වයට එන්න ටිකක් කල් යයි 

අපි නොහිතන විදියේ නොදන්න ප්‍රසිද්ද නැති ජීවිත කථා මේ පොළව උඩ ඇතිවෙලා නැතිවෙලා යන්න ඇද්ද. ඉතිහාස වාර්ථා අතර නොලියවෙච්ච අපූරු චරිත මේ ලෝකේ තිබිලා තියෙනවා,  පාන්දර 2.30 යි නිදිමතයි . 



Tuesday, May 9, 2017

ON OFF බ්ලොග්කරණය

මල් වල පෙති දිහා ,උස ගස් දිහා , ඒවා හුළගට එක එක සද්ද වලින් එහෙට මෙහෙට වැනෙන දිහා ඔහේ බලන් ඉන්න, පෙනුනේ නැතත් කුරුල්ලන්ගෙන් ඇහෙන සද්ද එන පැත්ත හොය හොයා විපරම් කරන්න මං හරිම ආසයි. කාලෙකින් නොලිවුව නිසා තේරුමක් නෑවගේ ...ඉතින් කෝපි එකකුත් හදන් ඇවිත් තමයි ලියන්න පටන් ගත්තේ; ඔන්න ඉතින් කෝපි එක බොන්න පෑනෙන් අත අහකට ගද්දි ඇස් දෙකත් කොලෙන් අහකට යනවා ..අහකට කිවුවේ උඩට ,දැන් හවස හයට විතර ඇති රශ්නේ කාලේ නිසා ඉර බහිද්දී අට විතර වෙනවා ,ඉතින් මේ වෙලාවට මද ඉර එළියයි සද්දෙට එන හුළඟයි එක්ක වටේම තියෙන ගස් එක එක සද්ද වලට වැනෙනවා,ඈතින් තියෙන කන්ද පහළ මිටියාවතේ තිරිඟු යායවල් ඔක්කොම අස්වැන්න කපලා ඉවරයි ඒ මිටි තාම ගෙනියලත් නෑ ,,කන්දේ ඉඳලා මිටියාවත හරහා එන සුළඟ සැරයි ,සුවඳයි. දොඩම්, නාරං වගේ ගස් වල මල් වලින් එන  අවුවට රත්වෙච්ච සුවඳත් සැරින් සැරේ අර හුළඟ එක්කම එල්ලිලා එනවා. 

දැන් ගත්තේ 

ඒ මිටියාවත ශිත කාලේදී 

මං නිකමට ගත්ත ෆොටෝ එකක් 


ගෙදර පිටිපස්සේ දොර මෙතන ඉඳ ගෙන තමයි මනෝ ලෝකේ කරක්ගහන්නේ.
 සමහර විට මෙය කියවීම යම් ආකාරයක විකාරයක් වගේ දැනෙන්නත් පුළුවන්.ඒත් ගණන් ගන්න එපා කියවන්න ඔන්නොහෙ . ඒක නෙමේ ඔයා හිතනවා ඇති නේද මෙයා පෑනෙන් කොලේක ලියලද ආයේ මේ ටයිප් කරන්නේ කියලා.ඇත්තටම කවදාවත් කරලා නැති වැඩක් ,ඒත් අද හිතුණා.. අත රිදෙනවා හොඳටම මේ ටික ලියලත් කාලෙකින්නේ පෑනක් ඇල්ලුවේ, අපේ විචාරක මාමත් කොලේක ලියලා ආයෙම ලියනවා කියලා බ්ලොග් එකේ කියලා තිබ්බා. එතුමාගේ මරණය අපි හැමෝටම දුකක් එතුමාගේ මරණයෙන් පසුව අපේ බ්ලොග් වල තිබුණු ලිපි කියවීමෙන් ඇත්තටම සියුම් ලැජ්ජාවකුත් ආවා එතුමා දවසෙන් පැය 18ක් බ්ලොග් වෙනුවෙන් වැය කලාලු මටත් ඒකෙන් බිඳක් හෝ කරන්න පුළුවන් නම් . 
ජෝර්ජ් ගේ මරණය වෙලා මේ මාසෙට අවුරුද්දකුත් වෙනවා. ජෝර්ජ් ගෙන් පස්සේ මගේ ජීවිතේට ආපු මාව දාලා ගිය තවත් චරිතයක් ගැන ලියන්න බොහෝදේ තියෙනවා. මගේ හිතත් එක්ක ,ගහකොළ ,හුළඟ එක්ක ලං වෙලා ගෙවන මේ කාලෙට මං ගොඩක් ආසයි පහුගිය කාලේ පුරා ගොඩ ගැහුණු අත්දැකීම් එකින් එක සතියකට වරක් හෝ ලියා තබන්න විචාරක තුමාගේ ආශිර්වාදයත් මට ලැබේවි .

Sunday, October 16, 2016

I miss you mr. Roth

ඇත්තටම පටන් ගන්න විදිය හිතාගන්න බෑ ජෝර්ජ් නිසා මං ගොඩක් දුකෙන් දැන් රෑ දෙකත් පහුවෙලා. රෑ දොළහට ජෝර්ජ් එකපාරටම ඔමයා කියලා කතාකලා. එයා කවදාවත් මට කෑගහලා කතා කරලා නෑ කෝල් කරලා විනාඩියක ඇවිත් යන්න කියනවා  ඒ වගේම රෑ අටෙන් පස්සේ කතා කරන්නේ නෑ.

"මට බයයි මාව අල්ලගන්න...මාව  අතාරින්න එපා,ළගින්ම ඉන්න." එහෙම කියලා මගේ අත අරන් එයාගේ පපුව හරියෙන් තියාගත්තා. 
"ජනේලේ වහන්න"එළියේ හොඳටම හිම වැටෙනවා මාව මිදෙන්න තරම් සීතලයි" 
"හා හොදයි මං ජනෙල් වහලා හීටරෙත් දාන්නම්"
එහෙම කියලා ඒ වෙද්දීත් වහලා තිබ්බ ජනේලේ බොරුවට සද්දේ එන්න ආයේ එහෙට මෙහෙට කරලා හීටර් එකේ ස්විච් එක කරකවලා ආයෙම එයා ළගට ආවා.
"මං කොහෙද ඉන්නේ ?" ජෙරුසලමෙද? මෙසුරීද? (ඇමරිකාවේ) ඔය දෙකේම නෙමේ වුණත් මං එයාට කිවුවා ඔයා ඉන්නේ ඔයාගේ ගෙදර ඔයාගේ කාමරේ කියලා. 
"කෝ සුසන් ?" භයානකම ප්‍රශ්නය ඒක. "එයා නිදි" මං ගාණක් නැතිව කියලා දැම්මා. "හ්ම්ම්  මං ළගින් ඉන්න මට හුස්මගන්න බයයි" 

"ඕක ඔයාගේ ජොබ් එක ජොබ් එක ඕනෙවට වඩා ඔලුවට ගන්න එපා" කියලා කීදෙනෙක් කීවත් මට පාලනය කරගන්න බැරි මොකක්දෝ හේතුවකට මං මිනිස්සුන්ට බැඳෙනවා. මගේ ලිපි කියවලා තියෙන අය දන්නවා ඇති මේ වෙද්දී සීයලා ආච්චිලා තුන් දෙනෙක් විතර මට තුරුල්වෙලා අන්තිම හුස්ම හෙළලා තියෙනවා. 
පහුගිය මාස අට තුළ ජෝර්ජ් සහ මා අතර ඇතිවුණු බැඳීම සහ අපි එකිනෙකාට ආදරේ කරන තරම නිසා ජෝර්ජ් ගේ මේ වෙනස් වීම දරාගන්න අමාරුයි. කදුළු හංගගෙන ජෝර්ජ් අහන ප්‍රශ්න වලට උත්තර දිදී ඉන්න අතර ජෝර්ජ්ට ඉබේටම නින්ද ගියා. ආයෙම කාමරේට ගිහින් නිදාගන්න හිතක් නෑ. ඒ නිසා ගිහින් ෆෝන් එක අරන් ඇවිත් ලිපිය ලියන්න තීරණය කළේ.. ඒක ඊට වඩා අමාරුයි මේ දේවල් ලියද්දි හිත තවත් රිදෙනවා. 

ඔයාලට මතක ඇති අපි නිතරම සතුටින් හිනාවෙවී හිටියේ,සමර් එකේ  හැමදාම අයිස්කෝපි බිවුවා වින්ටර් එක ආවම කපුචිනෝ වලට මාරු වුණා. අද හවසත් පැය තුන හතරක් රෙස්ටුරන්ට් එකෙත් ඉස්කෝලේ ගාවත් ඉඳලා ආවේ. ඒත් ගිය සතියේ තිබ්බ වැලන්ටයින් දවසේ ජෝර්ජ්ගේ බිරිඳ වෙනම කාමරයක නිදාගන්න තීරණය කළායින් පස්සේ 
ජෝර්ජ් මානසිකව ගොඩක් කඩාවැටුණා.
"ජෝර්ජ් ඔයා මැරුණම මට මොකද වෙන්නේ",
 "මැරෙන්න කළින් මට පාස්වඩ් දෙන්න හැමදේකම", 
 'ඔයා බාත්රුම් ඒක ජරාකරනවා"
 "බලන්න ඔයාගේ හැටි" 
ගැහැණියක් ඒ විදියට කතාකරනවා මගේ ජීවිතේ ඇහුණු පළවෙනි වතාව. 
"ඔමායා ඔයා කෙනෙක් බදිනවා නම් හොදට සල්ලි තියන කෙනෙක් බඳින්න,වයස ගැන හිතන්න එපා." අවුරුදු තිස් දෙකකට පෙර ඇය ජෝර්ජ් විවාහ කරගත් පරමාර්ථය මා ඉදිරියේ සුසන් කියද්දී  දැනුණු අපුලට මං කිසිම වචනයක් නොකියා "මනුස්සයෙක් දිහා බලන්න දන්න අප්‍රසන්නම විදියට ඇය දිහා බලලා කාමරේ දොර වහලා දැම්මා.

ඇය ගැන ඇසුවොත් ඔබ පුදුම වෙයි. ජීවිතේට කෙනෙක්ට ඊට වඩා මෝඩ කෙනෙක් මුණගැහෙන්න පුලුවන්ද කියලා මං කීපසැරයක් මගෙන්ම ප්‍රශ්න කරලා තියෙනවා. අවුරුදු හැටක් වෙලත් මොන්ටිසෝරි ළමයෙක් වගේ හැසිරෙන්නේ. එක පාරක් මල් පැළයක් ගෙනත් ඕකට එපා කියද්දී "ඉක්මනට ලොකුවෙන්න නම් වතුර ඕනේ" කිය කියා වතුර දැම්මා මං එපා කියද්දී, අන්තිමට වතුර වැඩිවෙලා ගහ මැරුණට පස්සේ  මගෙන් ඇහුවා මොකද කරන්නේ දැන් කියලා ඇස් වල කදුළු පුරෝගෙන. ආපු කේන්තියට මං කිවුවා ඕක අවන් එකේ දාලා වේලලා තමයි ගන්න වෙන්නේ කියලා. පහුවදා උදේ නැගිටලා බලද්දී පාන්දර  පහේ ඉඳලා මල් ගහ  සෙල්සියස්  190 අවන් එකක දාලා උදේ 7 වෙනකල්; ආයෙම පණ එන්න කියලා. ඊට පස්සේ ගහේ ෆොටෝ එකක් ෆේස්බුක් එකෙත් දාලා යාළුවන්ගෙන් හෙල්ප් ඉල්ලුවා ; පුංචි ළමයෙක්ගේ වැඩක් දිහා බලලා හිනාවෙනවා වගේ මමයි ජෝර්ජුයි කටපියාගත්තා. ඇය ගැන ලිවීම තියා සිතීමත් අප්‍රසන්නයි.  

පසුවදන 

මේ ලිපිය ලිය ලිය ඉන්නගමන් මට නින්ද යන්න ඇති මට හරියටම මතක නෑ . එදා මං හිතුවා වගේ හරියටම මාස තුනකින් ජෝර්ජ් මාව දාලා ගියා මේ සටහන ලියුවේ පෙබරවාරි  20 වෙනිදා මැයි 23 වෙනිදා ජෝර්ජ් මාව දාලා ගියා. අද ඔක්තෝම්බර් 16 සෑහෙන කාලයක් ගෙවිලා ඒත් ජෝර්ජ් තාමත් මගේ ලෝකේ ජීවත්වෙනවා.හමුවෙලා අපි එක්කම ජීවත්වෙන අයට වඩා කෙටිකාලයක් අපි එක්ක ඉඳලා දාලා ගිය අය අපිට ජිවිතේ ගැන ගොඩක් පාඩම් කියලා දෙනවා ;ඔවුන් ඉතිරිකර යන මතකයන් සදාකාලිකයි .

බොහෝවිට මං ආයෙම බ්ලොග් ලියාවි.ස්තුතී


Wednesday, January 27, 2016

මාළු උගේ , නටයි මගේ ඇඟේ | sometimes it's understandable



මගේ ජිවිතේ ඉවසීම ගැන ප්‍රශ්නයක් ආපු වෙලාවේ ඉවසීම ගැන ලිපියක් ලීවා ඔයාලට මතක ඇති ඉවසන සෙල්ලම  පුරුදුවෙච්ච හැටි කියලා. ඒ වගේම ඊර්ෂ්‍යාව ගැනත් යමක් ලියන්න හිතුණා මගේ ජිවිත අත්දැකීම් එක්ක. සාමාන්‍ය මිනිස්සු විදියට අපි හැමෝම ඊර්ෂ්‍යාව කියන නරක සතුරට අහුවෙනවා.මම ඊර්ෂ්‍යා කරන්නේ නැති කෙනෙක් කියලා කටින්  කීවට දිනපතා සිත්වල අපිත් නොදැනිම ඊර්ෂ්‍යාවේ සිතුවිළි ඇතිවෙනවා. පුංචි කිරිදරුවගේ ඉදලා හැම කෙනාම තමන්ගේ ජිවිතේ විවිධ අවස්ථාවල විවිධ කාරණා හේතුකරගෙන වෙන අයට  ඊර්ෂ්‍යා කරනවා ..ඒ වගේම ඊර්ෂ්‍යාව ක්‍රියාවට නගනවා එක එක විදිවලින්.

මං පුංචි කාලේ  ඉරිසියා කරපු දේවල් ටිකක් මතක්වුණා,එයින් එකක්  ලියන්නම්කො. ඉස්සර අපි මාළුඅල්ලන්න ඉලගොටු වෙලේ දානවනේ .ඉතින් අනිත් අයගේ ඒවාට මාළු ගොඩක් අහුවුනාම ඉරිසියාවේ බෑ.,බිලි බාද්දීත් එහෙමයි අනිත් අයට හොදට මාළු අහුවුනාම කේන්ති. ඊට පස්සේ "උබලා පවුකාරයෝ ඒකයි ඔච්චර මාළු  අහුවෙන්නේ අපි පිං කාරයෝ ඒකයි මාළු නැත්තේ" කියලා ඒ අයට අපහස කළා ..ඒ වගේම හොරෙන් ගිහින් එයාලගේ ඉලගොටු කැලේ හැංගුවා ,,පාගලා කඩලා දැම්මා.. ඒත් එහෙම කළා කියලා මට කවදාවත් වැඩිපුර මාළු අහුවුණේ නැහැ..පස්සේ කවුරුහරි දැකලා කියලා තිබුණා මං කලේ කියලා.එයාලා අලුත් ඒවා හදලා දැම්මා ආයේ මාළු ඇල්ලුවා..ඒත් මට වෙච්ච දේ .අන්තිමට ලැජ්ජාවේ බැහැ.

Tuesday, January 19, 2016

විභාග ,අධ්‍යාපනය සහ අනවශ්‍ය කථාවක්

අපේ ගෙවල් තියෙන්නේ රජයේ පාසලක් ළඟ; උදේට ළමයි ඉස්කෝලේ යනවා දකින්නේ නෑ මං නැගිටින්නේ දවල්වෙලා නිසා. ඒත් හවසට ජෝර්ජ් එක්ක කෝපී බොන්න ගිහින් එන ගමන් ගෙවල් කිට්ටුව තියෙන පුංචි පාර්ක් එකේ නැවතිලා ඉද්දි ඉස්කෝලේ ඇරිලා ළමයි ගෙවල් වලට යනවා අපිට පේනවා. මෙහෙ හැම ඉස්කෝලෙකින්ම බස් වලින් ගිහින් ළමයි අරන් එනවා ඒ වගේම හවසට ගිහින් දානවා. ලංකාවේ වගේ බුක් හයර් වලට ගෙවන්න ඕනේ නෑ. හැම ළමයෙක්ගෙම ගෙවල් ලගට බස් එක එනවා. ඉස්කෝලේ ඇරිලා යද්දී අපිට හම්බෙන  කීප දෙනා ඉස්කෝලේ අවට ජීවත්වෙන ළමයි; හෝ බෝයිෆ්රෙන්ඩ් හෝ ගර්ල්ෆ්රෙන්ඩ් එක්ක කොහේ හෝ යන්න බස් එකේ නොයා ඉන්න ළමයි. 
 මමයි ජෝර්ජුයි ලෝකේ නැති දේවල් කියෝ කියෝ කාලේ ගෙවන අතර හැමදාම දකින පොඩි අලි පැටියෙක් වගේ ළමයාව දැක්කම ඉතින් ජෝර්ජ්ට ඒ ළමයව දැක්කේ ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට වගේ හැසිරෙන්නේ. ඇස් දෙක ලොකු කරලා දුර එද්දිම මට උරහිසෙන් පෙන්නනවා.ජෝර්ජ්ට රවනගමන් ඒ ළමයා අපිව පහුකරන් යනකල් ෆෝන්එක බොරුවට අතපතා ගගා ඉන්නවා ඒ ළමයගේ මුණ බලන්න මොකක්ද වගේ හින්දා. ඊට පස්සේ ඉතින් "ලෝකේ මිනිසුන් සීග්‍රයෙන් ස්ථුලතාවයට පත්වීම" ගැන ජෝර්ජ් ගේ මහා දේශනාව. ඔහු කියන ගොඩක් දේවල් හරි. ඒත් දැන් අහලම ඇතිවෙලා තියෙන්නේ.


මෙහෙ ළමයිනුයි අපේ ඉස්කෝලේ යන ළමයිනුයි අතර තියෙන වෙනස මම දකින විදියට ලියලා දාන්න ඕනේ කියලා හිතුණා. තමන්ට කැමති විදියට කොන්ඩේ පාට කරලා, තව තව සුකුරුත්තං කොන්ඩේ එල්ලලා , කරාබු දාලා,නියපොතු පාට කරලා ,කැමති ඇදුම් ඇඳලා,ෆෝන් එකත් අරන් ඒ ළමයි යනවා දකිද්දී සුදු ගවුම සෙන්ටිමීටර් කීපයක් කොටයි ,කොන්ඩේ ඔහොම දාන්න එපා ගොතාගෙන එන්න...කලුපාට රිබන් බඳින්න ,අයිබ්රෝව්ස් හදන්න තහනම් .පිරිමි ළමයින්ට නම් සුදු කලිසම ප්ලිට්ස් එකක්ද දෙකක්ද කියන නිශ්චිත ගානම තියෙන්න ඕනේ.කොන්ඩේ කට් කපන්න රැවුල් කපන්න කියලා විනයභාර ගුරුවරු කෑගහන හැටි මතක් වුණා.  

ඇත්තටම මේ හැමදෙයක්ම අපේ රටට ගලපන්න අමාරුයි. උදාහරණයක් විදියට ළමයින්ට අවසර ලැබුණොත් තමන් කැමති ඕනේ ඇදුමක් අඳින්න හොඳට සල්ලි තියෙන අයගේ ළමයි අඳින ඇඳුම් දැක්කම දුප්පත් දෙමාපියන්ගේ දරුවෝ අසරණ වෙන්න පුළුවන්. මේ රටේ පාර අතුගාන මනුස්සයත් නගරාධිපතිත් දෙන්නම කරන්නේ රැකියා සහ මිනිස්සු ඔවුන් දෙදෙනා දිහාම බලන විදිය එකයි. ඒ වගේම අද බැංකුවක යම් වැටුපකට වැඩ කරන කෙනෙක්ට හෙට පළතුරු කඩේක ඊට වඩා වැඩි වැටුපකට   ගෙදරට කිට්ටු රැකියාවක් ලැබුණොත් ඒ ගැනත් හිතලා බලන්න මේ මිනිස්සු කැමතියි. ඒක හරි පුදුම දෙයක් සහ සැහැල්ලුවෙන් ජීවත්වෙන්න උදව් වෙන දෙයක්. 

ළමයි ඉස්කෝලේ ෆෝන් එක ගෙනියන එක ගුරුවරු දකින්නේ ළමයින්ගේ ආරක්ෂාවට හොඳ දෙයක් විදියට. ඒ වගේම ගුරුදෙගුරු සම්බන්දතා පවත්වන්න වට්ස් ඇප් ගෘප් චැට් පංතිභාර ගුරුවරු පාවිච්චි කරන්නේ. මං දන්නේ නැහැ අපේ රටෙත් දැන් එහෙමද කියලා. 

අධ්‍යාපනය ගැන කතාකරද්දී හම්බෙන අකමැතිම මාතෘකාව වෙන්නේ විභාග; ඊයේ පෙරේදා අපේ ලංකාවේ 
උසස්පෙළ විභාග ප්‍රථිපල ආවට පස්සේ මුණු පොතේ දැකපු බොහොමයක් පෝස්ට් වලින් තේරුණේ උසස්පෙළ විභාගය ඒ ළමයින්ට තමන්ගේ ජිවිතයටම මුණ දෙන්න සිද්දවෙච්ච මහා විශාල මාරකයක්  වගේ. 
මූණුපොතේ මගේ යාළුවන්ගෙන් බොහොමයක් දෙනා ෆේල් ඒ වගේම ඊලග වතාවේ විභාගේ ආයෙම කරන්න ලෑස්තිවෙන්න හදනවා. ඒත් මෙහෙ උසස් පෙළ විභාගය පවත්වන්නේ වෙනස් විදියකට අවුරුදු දෙකක් තිස්සේ ඉගෙන ගත්ත විෂයන් තුනට සහ ඉංග්‍රීසි වලට අදාළ විභාගයන් කාලසටහනක් දීලා සතියක් හෝ දෙකක් ඇතුළත ඉවර වෙන විදියට නෙමේ.. දෙවනි අවුරුද්දේ අන්තිම මාස හයේදී මාසෙකට එක විෂයක් බැගින් වගේ විභාග තියන්නේ. ඒ වගේම ලකුණු දෙන්නෙත් සීයෙන් හරියටම ඉලක්කමක් විදියට. ඒ ඒ විභාග වලට අදාළ ප්‍රථිපල සැරින් සැරේ ළමයින්ට දැනුම් දෙනවා.  කෙසේ හෝ ඉස්කෝලේ සේරම විභාග ඉවරවුණාට පස්සේ මාස තුන හතරක කාළයක් ළමයින්ට විවේකයක් ලැබෙනවා ;ඊට පස්සේ  හැමකෙනාම ඉතින් හමුදාවට යන්න ඕනේ. දැඩි ආගමික භක්තික පවුල් වල ගැහැණු ළමයි නම් හමුදාවට යන්නේ නැහැ ඒ වෙනුවට අවුරුදු දෙකක් එයාලා ස්වෙච්චා ආයතන හා සම්බන්ධ වෙලා වැඩ කරන්න ඕනේ. 

අවුරුදු දහ අට පහුකරලා අවුරුදු  විස්ස විසි එක වෙළා හමුදාවෙන් අයින් වුණාට පස්සේ ආයෙම තම තමන්ගේ විභාග ප්‍රථිපල අනුව විශ්යවිද්යාල වලට යන්න සුදුසු අය ඒවටත් අනෙක් හැම කෙනෙක්මත් හමුදාවෙන් පස්සේ හරියටම අවුරුද්දක් මොන මට්ටමේ හරි පුංචිම හරි රැකියාවක් එක දිගට කරන්න ඕනේ. ඉන් පස්සේ රජයේ අනුග්‍රහයෙන් සහතිකයක් සහ ලොකු මුදලක් හම්බෙනවා තමන්ගේ ඉදිරි රැකියාව හෝ තව දුරටත් යම් ක්ෂේත්‍රයක් ඔස්සේ ඉගෙන ගන්න. 

අර මං මුලින් කිවුවේ විභාග ඉවර වුණාට පස්සේ මාස තුනක් හතරක් තියෙනවා කියලා ෆ්‍රී එකේ ඉන්න  ඇත්තටම ඒ කාලේ ගොඩක් ළමයි පුංචි පුංචි රස්සාවල් කරනවා හරි පුදුමයි. මං කිට්ටුවෙන් ඇසුරු කරන ගැහැණු ළමයෙක් ඉන්නවා එයා දැන් ඉන්නේ හමුදාවේ. ඒ ළමයා හමුදාවට ගියේ පවා විශේෂ ඒකකයකට ගොඩක් බුද්ධිමත් ළමයෙක්. එයත් මාස තුනක් ලැබුණු විවේක කාලේදී නැනී කෙනෙක් විදියට පවුල් දෙකක් එක්ක වැඩ කළා උදේ සහ හවස. ඒ වගේම සමහර දවස් වල  කේටරින් සර්විස් එකක් එක්ක වේටර්ස් කෙනෙක් විදියට වැඩ කළා. එයාගේ අම්මා සහ තාත්තා දෙන්නම මම අඳුරනවා ඔවුන් සල්ලි ප්‍රශ්න තියෙන අය නෙමේ හොඳින් සල්ලි තියෙන අය. ඒත් ඒ ළමයා නැනී කෙනෙක් විදියට පැය කීපයක් වැඩ කරනවා ඒකට උත්තර හොයාගන්න අවස්ථාව ලැබුණේ එයාගේ අම්මා හම්බුණු වෙලාවක. 

මම: "මොරාන්ව මං දවස් කීපයක්ම දැක්කා මිකාල් ලගේ බබාලත් එක්ක පාර්ක් එකේදී" 
මොරාන්ගේ අම්මා: අහ්හ් ඔව් එයා බේබි සිටර් කෙනෙක් වෙලානේ දැන්, එහෙ විතරක් නෙමේ තව අපේ ගෙවල් ළග බබෙක්වත් බලාගන්නවා පැය දෙක තුනක්. සමහර දවස් වලට පෙක්දිල් කේටරින් එකෙත් වැඩ කරනවා. 
මම: වාව් ඇත්තමයි මං අහන්න හිටියේ එයා ඇයි ඒ වගේ ජොබ් කරන්නේ? ඔයාලා කැමතිද ? 
මො.අ : හ්ම්ම් ඔව්  ඔයා දන්නවද එයා පළවෙනි පාර කේටරින් එකේ වැඩට ගිහින් ආපු දවසේ හම්බුණේ ශේකෙල් 150 යි කියලා මුණ නරක් කරගෙන හිටියේ "රෑ එළිවෙනකල් හිටගෙන ඉදලත් 150 යි" කිය කියා දවස් දෙක තුනක් කාමරේට වෙළා හිටියා; ඊට පස්සේ දවසක හවස අපි පීසා ඕඩර් කරපු වෙලාවේ පීසා දෙකටයි කෝක් එකටයි 110 යි කියලා බිල ආවම මොරාන්ගේ මුණ ඇඹුල් වුණා. . එදා වෙනකල් එයා  ඇඳුම් පැළදුම් ගන්න ශේකෙල් දෙතුන් සීයවල් වියදම් කරපු එක ගැන දුක් වුණා.. දවස් දෙක තුනකට සැරයක් රෑ කෑම වලට රෙස්ටුරන්ට් වලට යමු කියලා කෙඳිරි ගාන එක නැවතුණා.  එයා දැන් දන්නවා සල්ලි හොයන්න මහන්සි වෙන්න ඕනේ තරම.එයා ඉගෙන ගන්න ගොඩක් දක්ෂ වුණත් මුදල් පරිහරණය ගැන එයාගේ මල්ලිට තියෙන අවබෝදෙවත් තිබ්බේ නැහැ. දැන් එයා දන්නවා සල්ලි වල වටිනාකම සහ පාවිච්චි කරන විදිය.  (ඇය සිනාමුසුව කතා කලේ) 

(මොරාන්ගේ අම්මගේ නම රෙවුත් එයා එක්ක කරපු කතාබහත් පෝස්ට් එකට එකතු කරන්න ඕනේ කියලා හිතුවේ කාටහෝ වැදගත් වෙයි කියලා හිතලා.එයා ගොඩක් ස්ටයිල් කලාට පෙණුමෙන් ආටෝප් ගතියක් තිබ්බට ජීවිතේ ගැන ගොඩක් දේවල් තේරුම් ගත්ත කෙනෙක් කියලා එයාගේ කතාවෙන් මට තේරුණා. )

ප/ලි 
මේ කාලසීමාව මං බොහෝදුරට බ්ලොග් වලින් ඈත්වෙලා ලියන්න පොරොන්දුවෙච්ච සමහර ලිපි කවදාවත් ලියුවෙත් නෑ අද වෙනකල්, තව ලියන්න ඕනෙයි කියල හිතෙන මං දවස ගානේ ඉගෙන ගන්න අවබෝධ කරගන්න දේවල් ලියන්න හිතුණත් නොලියා ඉන්නවා සමහරුන්ට ඒ කතා හරියට සුරංගනා කතා හෝ බොරු ආටෝප කතා ,එහෙම නැත්නම් ලොකු නයි වගේ පෙනෙයිද කියලත්. (ඒත් මොනා වුණත් ලියන්න කැමති කෙනෙක් නම් ලියන්න ඕනේ නේද අනුන් කියන දේවල් ගැන  නොහිතා.) සමාවෙන්න හොඳේ.

Monday, September 7, 2015

Why don't my children ever call me !!


ෆෝන් එකක්  කැඩුණම හදනා කෙනෙකුන්  සොයමින් එක මහළු පියෙක්  පාරට බැස්සා...

මගතොට  හමුවුණු  අයගේ උදව් ඇතුව...
අවසානේ එහෙම තැනක් වෙත ඔහු ඇදුනා......

පුතේ මේක කැඩිලා වගේ හෝදිසි කර ලෙඩේ බලා ගන්නට ඕනේ....

ඉටි බෑගය සහ එවැනිම තවත් බෑග දෙකක් ඇතුළේ ලේන්සුවකිනුත්  සුරැකුණු  පුංචි පහේ දුරකථනය එළියට අවා ...


මුවරැඳි  සිනහව යටකොට දුරකථනය දෑතින් ගත් තරුණයා එය  හොඳ හැටියට පිරික්සාලා  නැවත පැමිණුනා..

මේකේ කිසිම ලෙඩක් නෑනේ හැමදෙයක්ම හරියට වැඩ 
සීයට තියෙනා ගැටළුව කියමු බලන්න....

නෑ නෑ නෑ වෙන්නට බෑ  එහෙනම් ඇයි  මගේ දරුවන් කවදාවත් මට මේකට  කෝල් නොගන්නේ.. 

ප/ලි

පෝස්ට් එකක් ලියන්න  ඕනේ හෙට අනිද්දට  :(
මධු ගේ  පෝස්ට් ස්ටයිල්  එකට  කියෝගන්න 

Sunday, August 9, 2015

පූසොත් එක්ක බෑ




 මේ ඉන්නේ  මං ගොඩක් ආදරේ කරපු ජින්ජි. මේ සෙල්ෆිය  ගත්තෙත් එයාම තමයි.  පූසන් සහ මා අතර තියෙන මමවත් නොදන්න බැඳීමක් ගැන ලියන්න හිතුණා අද  ශෙඵාකිගේ පුසියෙක්  ගැන ලියලා තිබ්බ පුංචි පෝස්ට් එකක් දැකලා. මීට අවුරුද්දකට විතර කලින් ලියන්න පටන් අරන් අතරමග නවත්තපු පෝස්ට් එකක් ඒක.

මට මතක හැම කාලෙකම වගේ අපේ ගෙදර පුසෙක් හිටියා.ඒත් අපේ අම්මා ආස බල්ලන්ට පූසන්ට එයා කැමති නෑ. කුස්සියේ  මොනාහරි පෙරළුනොත්,,උඹලකඩ ,කරවල වගේ ජාති නැති වුණොත් පූසා තමයි වැරදි කාරයා,එයාගේ  බල්ලා කරෝල කෑල්ල කටේ තිබ්බත්  කන්න කිවුවේ නැත්තනම් කන්නේ නැති අහිංසක වැදගත් සතා.. අම්මා ගැන ලියන්න ගියොත් පෝස්ට් එක ලියන්න වෙන්නේ නෑ. ඒ හින්දා පූසෝ ගැන ලියන්න ආපු එක ලියලා ඉන්නම්. 

මුලින්ම මගේම කියලා පූසෙක් හැදුවේ  මට  අවුරුදු  15ක්  වගේ කාලේ. එයාගේ නම "චාලි" ඒ කාලේ ආසාවෙන් බලපු ටීවී සීරිස් එකක කොල්ලගේ  නම. (එයාට අවුරුදු 40ක්  වගේ පෙනුම ඒත් මාර හැන්ඩ්සම් ) චාලි ගොඩක් වෙනස් පූසෙක්. මං ඉස්කෝලේ ඇරිලා එන වෙලාව එනකල් වැට අයිනට වෙලා ඉන්නවා. ඔයාලා හිතයි බොරු කියලා ඒත් ඒක ඇත්ත. අම්මා කියනවා පුසත් මං වගේම මහ කම්මැලියි  මං ඉස්කෝලේ ගියවෙලේ ඉඳන් මු නිදි කියලා. එයාට ඉතින් නිදියන පූසෙක් වත් පේන්න බෑනේ..පූසෝ ඉස්කෝලේ යන්නෙත් නෑ විභාග ලියන්නෙත් නෑ ,,අඩුගානේ පූසන්ට බෑ අම්මට බෝංචි ටිකක්  කඩලා දෙන්න. උයන ගමන් හොද්දට දාන්න කුමාරිපුන්චිලගේ දිහයින් ගම්මිරිස්  ඇට දෙක තුනක් ඉල්ලන් එන්න.. ඒත් එයා පුසටත් කෑගහලා බයිනවා.. සමහර වෙලාවට මං දකිනවා අම්මගේ කටහඩ ඇහෙද්දී පුසගේ කන් දෙක ගැස්සෙනවා ටග් ගාලා හැංගෙනවා. හි හි  

චාලි රෑට නිදාගන්නේ මගේ ඇඳේ. රෑට මං ලයිට් දාන් පාඩම් කරනකල්  ( පාඩම් කරනවා වගේ දොරට පිටුපාලා තියෙන පුටුවේ ඉඳන් මනෝ ලෝකේ වෝක් කරද්දී)  චාලි නියම දඩයක්කාරයෙක් වගේ ඇස් ලොකු කරගෙන බිත්තිවල ඉන්න හුනන්ට මාන බලන හැටි මට කවදාවත් අමතකවෙන්නේ නෑ. අම්මගේ අඩිසද්දේ මුලින්ම අදුරගන්න චාලි ඇඳ යටට රිංගලා හැඟෙන්නේ පුසන්ට බයේ දුවලා අර ගැහි ගැහි ඉන්න කාටුන් වල මීයෝ වගේ. ඒ  අවෑමෙන් මාත් ඔළුව කෙළින් කරලා අතට අහුවෙන පොතක් දිහා ඇස් චුටි කරන් ගොඩක් වුවමනාවෙන් කියවන්න පටන් ගන්නවා. අඩුගානේ සද්දේ දාගෙන එන අම්ම ආපු බව ඇහෙන්නෙත් " දැන් ඔය ඇති පාඩම් කළා නිදාගන්න " කියලා අම්මා කියද්දී. චාලි මං ලඟින් නිදාගද්දී එයාගේ ඇඟ ඇතුලේ මැෂින් එකක් වැඩ කරනවා වගේ අමුතු සද්දයක් එනවා ඇහෙනවා....

චාලි දැනගෙන හිටියා ගෙදර එයාට ආදරේ කට්ටියයි එයාට අනතුරුදායක කට්ටියවයි. ලේන්නු , වල් හා පැටව් ,හුනෝ කන්න තමයි එයා ගොඩක් කැමති වුණේ. සාලේ සැටිය යට මගේ ඇඳ යට තිබිලා නිතරම ලෙන්න්නුන්ගේ නැටි හම්බෙද්දී අම්මා කෑගැහුවා ඔය පුසා ගෙදර තියාගන්න හොඳ එකෙක් නෙමේ  කියලා.. "මීයෝ මෙච්චර ඉන්නවා,, මීයෙක් මේකගෙ ඇඟ උඩින් ගියත් ගාණක් නෑ අර අහිංසක  හා පැටව් ලේන්නු කනවා.. ..බුදු බනෙත් තියෙනවනේ  සත්තු උන්ගේ අයිතිකාරයෝ වගේ හැදෙනවා කියලා "  (බුදුබනෙත් කියන කොටස එයා නිතරම අතින් දානවා, බුදුබණ ඔක්කොම හැමෝම දන්නේ නෑ කියලා එයා තදින්ම විස්වාස කරන හින්දා වෙන්න ඇති.) චාලි අවුරුදු  8ක් ජිවත්වෙලා මැරුණා.

 චාලිට පස්සේ පූසෙක් කිසිම පුසෙක්ට ගොඩක් ආදරේ හිතුණේ නෑ. ඒත් පූසෝ මගේ පස්සේ එන්න පටන් ගත්තා හැමදාමත්. ඒකට හේතුවක් මං දන්නේ නෑ. පූසෙක් බලාපොරොත්තු වෙන්න බැරි තැන් වලදී මට පූසෝ හම්බෙලා තියෙනවා. මේ පහුගිය අවුරුදු  දෙකට මේ රටේදී මට හම්බෙච්ච පූසෝ ගාන දෙසීයකට වඩා වැඩි ඇති.  සමහර වෙලාවට බස් හෝල්ට් එකකට ගිහින් විනාඩි දෙක තුනක් යද්දී  කකුල් වල මොකෙක්ද පැටලෙනවා බලද්දී පූසෙක්.. මං විතරක් නෙමේ තව පස් හය දෙනෙක් ඒ වෙද්දීත් ඉන්නවා ඒත් පුසෙක් කොහෙන් හරි ඇවිත් මගේ මුණ දිහා බලන්න හදනවා කකුල් වලට නැගලා උඩට එන්න හදනවා,, මුල් කාලේ මං එච්චර ගණන් ගත්තේ නැති වුණත් පස්සේ එහෙම දකින පුසන්ව ෆොටෝ ගන්න පටන් ගත්තා. ඒ ව්දියට ගත්ත එක එක විදියේ ,එක එක වර්ගයේ , පුසන්ගේ ෆොටෝ ගොඩක් මං ළඟ තියෙනවා. සමහර පූසෝ පාට ලස්සනයි ඒත් මුණ කැතයි.,, මුණ කැත සමහර පූසෝ හරි හුරතල් ඒත් උන්ගේ  පාටත් කැත නිසා මං ආස නෑ. ආඩම්බර ,අහිංසක ,නැහැදිච්ච ඔය විවිධාකාර පූසෝ පූස් සමාජේ ඉන්නවා.

මීට අවුරුද්දකට  වගේ කළින් බලාගත්ත ආච්චිගේ දුව කිවුවා  එයාලගේ ගේ හදලා අවුරුදු 55 ක්  ඒත් කවදාවත් ඒ ගෙදරට පුසෙක් ඇවිත් නෑ කියලා.. ඒත් මං ගිහින් දවස් දෙක තුනක් යද්දී  කඩේට යද්දී එහෙන් මෙහෙන් කකුලේ දැවටිච්ච කළුපාට පුසෙක් ටික ටික පස්සෙන් ඇවිත් ගෙදර පදිංචිම උණා. ඊට පස්සේ  කොහෙන්දෝ ආපු තව පුසෙක්.. අන්තිමට මාස 5ක් වෙද්දී පූසෝ හයක් ගෙදර. මුලින් මුලින් මරාගත්ත පූසෝ අන්තිමට හොඳින් ඉන්න පටන් ගත්තා. ඔය උඩම පොටෝ එකේ ඉන්න ජින්ජි තමයි ගොඩක්ම හුරතල්.. මං එයාට ආදරේ බව දැනගත්තට පස්සේ ජින්ජි අනිත් පූසෝ ඉස්සරහා හරි ආඩම්බරකමින් හැසිරුණේ... වචනයක් වත් කතාකරන්නේ නැති ආච්චි කෙනෙක් එක්ක තනියම ඉන්න මට පූසෝ නිසා දවස ගෙවෙනවා දැනුණේ නෑ. ඔය අතර මං නිමාඩු යද්දී දකිනවා පූසෝ මං දිහා බලන් ඉන්නවා.





මෙයා ඔල්සි 

ජින්ජි  තමයි ඔය මුදුනා වෙලා ඉන්නේ 

ඒ ජොබ් එකෙන් අයින්වෙලා පූසෝ ටික දාලා යද්දී ගොඩක් දුක හිතුණත් ඉක්මනට මට ඒ අයව අමතක වුණා. ජින්ජි කියලා ගෑණු නමක් දාගෙන පුසියෙක් කියලා හිතං හිටියට මෙයා පුසෙක් කියලා දැනගත්තේ හුඟ කාලෙකට පස්සේ. ඉතින් ඔන්න  ඊට පස්සේ  ජොබ් එකේදී අපේ ගේ තිබුණේ දෙවනි තට්ටුවේ මගදී පූසෝ හම්බුණාට එයාලට මාව හොයන් ගෙදරට එන්න බෑනේ... අපේ ගේ තියෙන්නේ පඩිපෙළ නැගලා ගියාමනේ කියලා හිතං හිටියට සතියක් යද්දී හවසක



මෙන්න මෙහෙම එල්ලීගෙන පොඩි පූස් පැටියෙක් කෑගහනවා. වැස්සේ තෙමිලා පූස් පැටියෙක් උනාට වවුල් පැටියෙක් වගේ වෙලා. ගෙට අරන් පිහදාලා මගේ කාමරෙන් තියාගත්තා උදේට යවනවා කියලා හිතං.. රෑ මෙයා නිදාගන්නෙම නෑ මොනාකරත් . ගෙදර තිබ්බ සෙල්ලම් බඩු ,ටිපිටිප් ,කිරි මොනාදුන්නත් කෑවෙත් නෑ කෑගහනවා.. ආච්චිට කන් ඇහෙන්නේ නැති හින්දා ගාණක් වුණේ නෑ.  මට පූසා ලගට වෙලා ඉන්නත් බෑ ආච්චි බලන්න යන්නත් ඕනේ.. පූස් පැටියා කෑගහනවා ඉවරෙකුත් නෑ... ඊට පස්සේ යු ටුබ් එකේ නිකමට චෙක් කරලා බැලුවා පූස් පැටව් නලවන සංගීතයක් මොකක්හරි..


ඒකත් හම්බුණා.. දගලා දගල හිටපු පූස් පැටියා මෙන්න හිමීට නිදාගත්තා....





ගූගල් දෙවියන්ටත් යූටුබ්ටත් පිං සිද්දවෙන්න පූස් පැටියා පැය තුන හතරක් හොඳට නිදාගත්තා.. නිදියලා නැගිටලා කිරිත් බිවුවා. ආයේ කෑගන්න හදද්දී පැය ගාණක් දිග පූස් රිලැක්සීන් මියුසික් ප්ලේ කරලා ලයිට් නිමුවා (ආච්චිට කන් ඇහෙන්නේ නෑ ඒ හින්දා එයා මේ මොකුත් දන්නේ නෑ)

 උදේ හය වෙද්දී ආයේ මෙන්න සද්දේ.. පුස් පැටියා අරන් උදේ ටිකක් එළියට යද්දී මෙන්න පූස් පැටියා වගේම ලොකු එකෙක්. මං ඉතින් පැටියව අම්මට බාර දීලා ආසාවෙන් ගෙදර ඇවිත් ආච්චි එක්ක දවස පටන් ගත්තා.. දහයට විතර දොර ඇරලා බලද්දී අම්මයි පුතයි දෙන්නම දොරේ එල්ලීගෙන. ලොකු පූසා අයිතිකාරයෙක් නැතුව හැදිච්ච කෙනෙක් ඒ නිසා කිසිම තේරුම නෑ කෑගහනවා කන්න ඉල්ලනවා දවස් තුන හතරක් යද්දී මට කරගන්න දෙයක් නෑ පූසෝ දෙන්නා මදිවට තව අලුත් පූසෙක්...පොඩි පූසා හදාගන්න කොච්චර ආසාව තිබ්බත් එයාගේ අම්මා නිසා ඒකත් කරන්න බෑ. පස්සේ දවසක පොඩි පිරිමිලමයි දෙන්නෙක් ඇවිත් පොඩි පුසව මගෙන් ඉල්ලුවා... දුකෙන් උණත් පූස් පැටියව ඒ ළමයින්ට දීලා හිත හදාගත්තා. එයාලා එක්ක ෆොටෝ කීපයක් ගත්තා ළමයින්ව මතක තියාගන්නත් එක්ක.


මෙයාට  මං නම දැම්මේ "ඉලානා " කියලා.

පැටියව  දීලා දවස් දෙක තුනකින් අම්මත් ගෙදරින් ගියා. එයින්  පස්සේ කොච්චර පූසෝ මගතොටදී දැක්කත් ගෙදර ගිහින් හදාගන්න හිතුණේ නෑ කිසිම පුසෙක්ව. 

මීට මාස දෙකකට කලින් මේ ජොබ් එකට ආවම මං මටම කියාගත්තා පූස් කරදරේ ඉවරයි කියලා. ඒ මොකද අපේ ගේ තියෙන්නේ  6 වෙනි තට්ටුවේ ,ඇලවේටර් එකයි ,ආරක්ෂක දොරයි එක්ක පුසෙක්ට ආයේ මාව හොයන් ගෙදරට එන්න වෙන්නේ  නෑ කියලා තේරුණ නිසා ඒත් ගිය සිකුරාදා චුටි පූස් පැටියෙක් ගේ දොර අරිද්දි.. කාගෙහරි  අපේ ෆ්ලො එකේම කෙනෙක්ගේ වෙන්න ඇති කියලා ඇරියට වඩා වේගෙන් දොර වහලා දැම්මා. 


ප/ලි

Monday, July 27, 2015

The Earth is Art, The Photographer is only a Witness part 2.

පුදුම කම්මැලි කමක් දැනෙන්නේ  බ්ලොග් කියෙවුවට පෝස්ට් එකක් ලියන්න හිතෙන්නෙම නෑ. ලියන්න දේවල් කොච්චර තිබ්බත් ලියන්න ඉඳගත්තම දැනෙන්නේ  ජිවිතේ පළවෙනි පාරට මොනාහරි ලියන්න යනවා වගේ. ඉතින් තේ එකක් හදන් එනවා  ..තේ නිකන් බොන්නයෑ මොනාහරි  කනවා  ඊට පස්සේ  ටිකක් ඇඳට ගිහින් ඇලවෙලා ඉන්න හිතෙනවා.. නින්ද යනවා. ඕක තමයි සාමාන්‍යයෙන් හැමදාම වෙන්නේ...

හීන ගැන මොනා ලියන්නද කියලා හිතුණත් කෙළවරක් නැතුව ලියන්න පුළුවන් තරම් දේවල් හීනත් එක්ක මගේ ජීවිතේ දිනපතා සිද්දවෙනවා. ජෝර්ජ් හම්බෙන්න කළින් ඉස්සරම ඉස්සර කාළෙක ..."අර ඔයාලට මතක ඇති මං මළ මුහුදේ ...බෙත්ලෙහෙමේ ගිය පෝස්ට් වල ෆොටෝ ගත්තේ  ෆෝන් එකේ කැමරාවෙන්  මට කැමරාවක් නෑ... ඒත් ගන්න ඕනේ" කියලා කමෙන්ට් එහෙම දැම්මේ.. ඔය අවුරුදු එක හමාර දෙක කාළය අතරතුර එක එක විදියේ ඩිජිටල් කැමරා ගැන යාළුවො කිවුවා මේක නියමයි ගන්න  ඩොලර් පනහයි.. හැටයි... ඒත් ඒවා චුටි චුටි  කැමරා ඒවා අල්ලලා ෆොටෝ එකක් ගන්න තරම් වත් මගේ හිතේ ආශාවක් තිබ්බේ නෑ.. මගේ හිත හීන මැවුවේ නයිකොන්  (Nikon)හරි  කැනන් (cannon)  වර්ගයේ හොඳ DSLR කැමරාවක් ගන්න අර මාරු කරන එහෙට මෙහෙට කරකෝන ලොකු සීන් තියෙන ලෙන්ස් කිට් විතරක් නෙමේ අර Tripod අනම් මනම් ඔක්කොම එක්ක.  ඒත් ඒවල ගණන් බලද්දී අම්මා මතක් වෙනවා. මං ආස වුණාට එයාට  ඕක නිකරුණේ සල්ලි නාස්ති කිරිල්ලක් විතරක් නිසා.... 

දැන් තමයි කතාවේ මං ආසාවෙන්ම ලියන කොටස හරිද....... ජෝර්ජ් එක්ක ඉන්න ගමන් එයාට මං ෆෝන් එකෙන් ගත්ත ෆොටෝ පෙන්නුවා... හරි ගැම්මෙන් ඉතින් විස්තර කලේ ෆොටෝ ගැන.. ඊට පස්සේ දවසට ගන්න සීයක් විතර ෆොටෝ වලින් හොඳ එවුවා  ජෝර්ජ් ට පෙන්නන එක පුරුද්දක් වුණා. ඊට පස්සේ මං ගත්ත ෆොටෝ කීපයක් එයාගේ  බෑනා කෙනෙක් බලලා  ලොකුවට අගේ කරලා තිබ්බා.. ඊට පස්සේ ජෝර්ජ් ට ඕනේ වුණේ කැමරාවක් ගන්න අදහසක් නැද්ද කියලා මගෙන් අහන්න.... 

යු ටුබ් එකෙන් කැමරා ගැන ,ෆොටෝග්‍රැෆි ගැන වීඩියෝ බලලා මට ඊමේල් එවලා  පහුවදා  යෝජනා වුණා  "මායා කැමරාවක් ගන්න ඕනෙමයි "කියලා. එයා කියයි මමනේ ඉතින් ගන්න ඕනේ ඒ හින්දා හිනා වෙලා නිකන් හිටියා....... (දැන් තමයි හොඳම හරිය)... පහුවදා උදේ නැගිටලා ජෝර්ජ් බලන්න යද්දී  මගේ නම ලියපු චෙක් එකක්. ගාන ලියලා නෑ.... ඊට පස්සේ ජාලේ පීරලා පීරලා සීයට ලොකු බරක් නොදැනෙන මගේ හීනෙටත් සෙට් වෙන නයිකොන් කැමරා එකක් සිලෙක්ට් කර ගත්තා.... හුරේ......එදාම ඕඩර් කළා... දැන් අපි බලන් ඉන්නේ  කැමරාව හම්බෙනකල්....( සීයට ඕනේ එයා මැරෙන්න කළින් මං ප්‍රොෆෙෂනල් ෆොටෝග්‍රැපර් කෙනෙක් වෙනවා බලන්න. හි හි ඒත් අපේ අම්මගේ හීනේ වෙන එකක් )

නිකමට අම්මට කිවුවා  අම්මා කියපි " අනේ මෙහෙමත් මෝඩියෙක් අපරාදේ සල්ලි කැමරා මොනාකරන්නද? අපරාදේ සල්ලි !!! "  අම්මා ගැන අලුත් කථාවකුත් තියෙනවා කියන්න. ඊලග ලිපියේ ලියන්නම්  එයා ගිහින් "කනප්පු කරකෝලා  හොරු අල්ලන මොකක්ද එකක් බලන්න.. කනප්පුව ඉස්සුනාලු කතා ගොඩයි.. ඒ සේරම ඊලග කොටසට...  අදට මගේ  ගැලැක්සි s 3   ෆෝන් එකෙන් ගත්ත ෆොටෝ කීපයක්....


මේක ගත්තේ ඉරමුදුන් වෙලාවේ ගලීල මුහුද අයිනේ..ගොඩක් දුර මේ බෝයි හිටියේ ඒත් එයා හිටපු ඉරියවුව මාව පෙළඹුවා ෆොටෝ එකක් ගන්න.

ලෙබනනයට කිට්ටු  උතුරේ කන්දක් කපලා මොනාද හදන තැනක්.. හයි වේ එකේ 120 ට වඩා වේගෙන් යන වාහනේක ඉඳන් මේක ගත්තේ.

ගිය මාසේ  හයිෆා  වෙරළේ සයිප්‍රසය පැත්තේ ඉඳන් එන ප්ලේන් බල බලා ගත්තේ 

අහසෙයි ,වලාකුළු වලයි  ෆොටෝ ගන්න මං ගොඩක් ආසයි..මේ වරාය පේන පැත්ත 

මේ තාත්තයි පුතයි දැක්කම මට අපේ තාත්තා මතක් වුණා. ළමයගේ අම්මා පොඩි අලිපැටියෙක් වගේ  ඔහේ  ෆෝන් එකක් ඔබ ඔබ හිටියා ..මේ දෙන්නා ගොඩක් වෙලා සෙල්ලම් කළා,

ජෝර්දාන් ගඟ ලඟදි ගත්තේ. මේ මනුස්සයා ෆොටෝ එකට එයාව ගන්න එපා කිවුව හින්ඳම ගත්තා.

අළුතපොල පන්සලේදි ගත්තේ මේක. සත්තුන්ගේ පාට දැක්කම ගන්න හිතුණේ.ඒත් එච්චර  සාර්ථක පින්තූරයක් නෙමේ. 



නම දන්නේ නැති මලක්



-----------------------------------------------------------

ප/ලි

දහස් ගාණක් එක එක විදියේ ෆොටෝ වලින් ලැප් එකේ තිබ්බ ඒවා කීපයක් පෝස්ට් එකට එකතු කරේ ෆොටෝ දාපුවම පෝස්ට් එකේ බර වැඩි වෙනවයි කියන නිසා.

 හොඳ ෆොටෝ එකක් ගන්න කැමරාව සහ ඒකෙ මෙගාපික්සෙල් ගාන වැදගත් නෑ හොඳ ඇහැකුයි තියෙන්න ඕනේ කියලා කතාවට කිවුවට. මගේ ෆෝන් එකෙන් සමහර මං දකින කෝණ වලින් ෆොටෝ එකක් හරියට ගහ ගන්න බරිවෙද්දී  හොඳ කැමරාවක අගේ හොඳින්ම දැනෙනවා.... සීයා සල්ලි නොදුන්නත් මං කැමරාවක් ගන්නයි හිටියේ... අපි ගොඩක් පැති ගැන හිතලා එක එක්කෙනාගේ අදහස් ගැන හිතලා අපි ආස කරන ගොඩක් දේවල් වලින් ඈත්වෙලා ජිවත් වෙනවා...ඒක හරි අපරාදයක් අප්පා.
ස්තුතියි.

,නිතරම යහපත කරන්න...,සතුට සැනසිල්ල හැමදාම ඔයාලග රැදේවි,,දෙවිපිහිටයි,

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...