Monday, June 19, 2017

Strangers Downstairs / අළුත් අසල්වැසියන්

"අර බලන්න මං බොරු නෙමේ කිවුවේ අදත් ජැකට් නැතුව ඒ දෙන්නා එළියට යනවා." ජනේලෙන් එපිට බලාගෙන කෑගසන තම බිරිඳ දෙස වැඩි කලබලයක් නැතුව කිට්ටුවූ අදීර් කිසිත් නොකියාම ඈ පෙන්නු ඉසව්ව දිහා බැලුවා . 
"හ්ම්ම් ඇත්ත තමයි ,ලියෝරා මේ අහන්න එයාලට ශිත නැතුව ඇති,අනික ඒ මිනිස්සු ස්කොටිස්ලා , පිනිමුවෝ බලන්න උන් ඇඳුම් අඳිනවද ? නෑ නේ..... අන්න ඒ වගේ ත
මයි... හතාමාරයි ඔෆිස් යන්න පරක්කු වුණා . 'අදීර් ඒත් අහන්නකො ...එදා මේගන්ව දැකලා ඔල්සි කෑගහගෙන දුවපු හැටි ,පූසෙක් මනුස්සයෙක්ට ඔහොම බයවෙනවා මං දැකලා නෑ.' "අයියෝ.....ඔයාගේ පූසත් ඔයා වගේ තමයි තැනක් නොතැනක් නෑ කඩාබිඳගෙන දුවනවා මට පරක්කු වුණා ". ඔරලෝසුව පරික්ෂා කල අදීර් ඇගේ දෙතොල් සිප පිටවුණා. 
ප්‍රංශ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙක් විසින් ද්රැවයෙන්  නිමකළ පියගැටපෙළ අදීර් බැසයන විට නගන ශබ්දයේ ස්වරයන් රස විඳින ලියෝරා ජනේලය අසල තවත් මොහොතක් ප්‍රමාද වන්නේ අදිර් මෝටර් රථය පනගන්වා කවුළුවෙන් එපිට ඇය දෙස බලනතුරුය. 
දුරකථනය කීප සැරයක් නාද වුවත් රිසිවරය අතට ගන්න තරම් හැඟීමක් ඇයට නැත. ලියෝරාගේ මව පියාගෙන් දික්කසාද වීමෙන් පසුව දියණිය ගැන සොයා  බැලීමක් නොකලාය. උදෑසන නිවසින් පිටව  සවස් වී ගෙදර පැමිණෙන මව කෙරෙන් ලියෝරා පැතූ බැඳුම් වේගයෙන් දුරස් විය. එකක්  නිවෙන විට තව එකක් දල්වමින්  දුම් රොටු පිට කරමින්   බැල්කනියේ පැය ගණන් ගෙවන මවගේ දර්ශනය ඇය කදුළු පිරිදෙනෙතින් විඳ ගත්තාය. 
"ලියෝරා පොඩ්ඩක් බලන්න ඔය කවුද කියලා" අදීර්ගේ හඬින් ඇය අතීතයෙන් මොහොතකට මිදුනාය. "අම්මා ,ඔයාට ඕන්නම් කථා කරන්න මට එයා එක්ක කථා කරන්න දෙයක් නෑ. 
 "හ්ම්ම් ආන්සර් කරන්න ඕනේ නෑ කෝ එන්න අද රෑ කෑමට ස්පෙෂල් 'ස්පෙගටි බෝලොනෙස්' "

" ඒක නෙමේ මාර වැඩක් වුණානේ අද , මං ක්ලීනික් එකට ගියවෙලාවෙ අපේ පහළ ගෙදර මේගන් ඇවිත් හිටියනේ ,එයාගේ මහත්තයත් හිටියා. " ඉතින්" ඉතින් කියන්නේ අනේ, එයාටත් දරුවෙක් ලැබෙන්න මැයි වල මයි දින තියෙන්නෙත් කිවුවා " ඒක නෙමේ හෙට මං මේගන් එක්ක ගමනක් යන්නත් දාගත්තා" දැන් පහුගිය ටිකේ කිවුවා නේද "ඒ මිනිස්සු හරි අමුතුයි, සුදු පාට ඇඳුම් අඳින්නේ ,ජැකට් අඳින්නේ නෑ හිම වැටෙද්දී ග්‍රීස්මකාලේ වගේ ඇඳගෙන ඇවිදින්න යනවා  කියලා"  

'ඒක නෙමේ හරිම රසයි මට තව ඕනේ"  
"එක අතකට මේගන්ලා ආපු එක හොඳයි ඔයාට දැන් පාළුවකුත් නෑ' ඒක නෙමේ ඒ මිනිස්සු මෙහෙට ඇවිත් දැන් සති දෙක තුනකුත් වෙන්න ආවා නරකද රෑ කෑමකට ආරාධනා කලොත්,මේගන්ගේ මහත්තයා එක්ක ගුඩ් මෝනින් කියනවා ඇරෙන්න නැවතිලා කථා කරන්නත් බැරිවුණා , ඒක හරි මදි අසල්වැසියෝ විදියට." 
"හෙට සිකුරාදානේ ඔයා කලින් එනවනේ හෙටම එන්න කියමු" මේ ටිකේ වැඩ ගොඩගැහිලා අළුත් ප්‍රොජෙක්ට්  ප්ලෑන් ඇනලයිස් කරන්න තියෙනවා..හෙට අනිද්දට වොල්වෝ එකක් හම්බෙයි,බොසාට මං නැතුව බෑ"."අදීර් ඔයාට ඇහුනද පහළ ගෙදර මේගන්....."අපෝ ඇති ඇති දැන් නිදාගන්න".

ලියෝරා..,ලියෝරා ඔයා ලෑස්තිද? ඔව් ඔව් ඉන්න විනාඩියක් ...මේගන් පහත මාලයේ  ලියෝරා එනතුරු බලාසිටියාය.  "ගුඩ් මෝනින් ,හරිම ලස්සනයි ඔයාගේ ඇඳුම" 'මේක හස්බන්ඩ් අරන්දුන්නේ ,එයා හොඳට දන්නවා ඇඳුම් තෝරන්න' "ඒක නෙමේ ඔයාගේ හස්බන්ඩ් මොනවද කරන්නේ" මෙ එයා බිස්නස් කරන්නේ" ඒ මොනවාදැයි අසන්න ලියෝරාට සිත්වුණත් එය අනවශ්‍යයයැයි සිතුවාය,  'හරි අපි දැන් කොහෙද යන්නේ?' කථාව වෙනස් කරන අදහසින් නොවුණත් ලියෝරා එය විමසූ ආකාරය ගැන තරමක් අස්වාභාවික ගතියක් ඇයටම දැනුණි. 'ස්විමින් කරන්න යන් ඊට පස්සේ ලන්ච් අරගද්දි කියන්නම්කො ඊළගට යන තැන' .....

'වාව් මෙතන හරිම ලස්සනයි , ඒත් අපිට තාම මේවා ගන්න කල් තියෙනවා නේද මේගන් ,අනික මං හිතන් හිටියේ අදීර් එක්කම ගිහින් හැමදේම දෙන්නම තෝරලා ගන්න,අපි තාම දන්නේ නෑ දුවෙක්ද පුතෙක්ද කියලවත්' 'මං හිතන්නේ නම් ඔයාට ලැබෙන්නේ පුතෙක් ' මටත් පුතෙක්' 'දැන් ඉතින් ආව එකේ මොනවහරි ගමු'. මේගන් දෙස විශ්මයෙන් බලාසිටි ලියෝරා කිසිත් නොකියාම  සුසුමක් පමණක් පිට කළාය. 'ඇත්තමයි මේගන් මේ තොටිල්ල හරිම ලස්සනයි අදීර් වුණත් දැක්කොත් මේකට ආසවෙයි.' සිය ගාණක් තොටිලි අතරින් ඈ සිත්ගත් තොටිල්ල දෙස බැලු මේගන් 'මේකනම් ඇත්තටම ලස්සනයි තමයි, අපිට ඕනේ නම් අද ඕඩර් කරන්න පුළුවන්'. නෑ නෑ මං නිකමට කිවුවේ . ලියෝරා ඇයි මේ මුණ නරක්වෙලා ? ' මේක ගොඩක් ගණන් නේ තව කල් තියෙනවා නේ පස්සෙම ගන්නවා. 'මේගන් මට නම් දැන් මහන්සි ගෙදර යමු නේද ....ආ ඒක නෙමේ අද ඩිනර් වලට ඔයාලා දෙන්න අපේ දිහා එන්න ඕනේ ,අදීර් ඔයාලා වෙනුවෙන්ම ස්පෙෂල් ඩිනර් එකක් ලෑස්ති කරන්න ඉන්නේ.'   'ආ නියමයිනේ අපි එන්නම් ' මේගන් ගේ දිළිසෙන ඇස් දුටු ලියෝරා අදීර්ගේ යෝජනාව ගැන සතුටු හිත යටින් සතුටු වුණා. 

'අදීර් ....අනේ ඔයා කලින්ම ඇවිත්' ' මේ අපි දෙන්නා අද ගියානේ...... උදෑසන පටන් මේ දක්කවා මේගන් සහ ඇය අතර සිදුවූ සියල්ල අදීර් හමුවේ පැවසීම අතර හුස්මකට පමණක් ඇය මදක් විවේක ගත්තාය. හාහ් මට සතුටුයි ඔයා මේගන් එක්ක එකතුවෙලා ඉන්න එකට 
"ඔල්සි ...ඔල්සි.... කෝ අනේ ඔල්සි?? ". 'ඇත්තටම මං ඔල්සිව දැක්කේ නැහැ පෙරේදයින් පස්සේ . මොනවා ???  ඔල්සී ,ඔල්සී,ඔල්සී, "මේ කෑම මොකුත් කාලත් නෑ ඔක්කොම එහෙම්මමයි" මට මහන්සි අදීර් වොෂ් එකක් අරන් එන්නම් " නාන කාමරයට වැදුණු ලියෝරා කණ්නාඩිය ඉදිරියේ ඇගේ මෝරන කුස නිරීක්ෂණය කළාය. අනතුරුව බේසමට වතුර පිරවීමට බේසමේ තිරය මෑත් කලා පමණි. 

අදීර්,,,අදීර්....අදීර්  අනේ එන්නකෝ....ඉක්මනට එන්නකෝ මේ ...මේ    


ඉතිරි සහ අවසාන කොටස ලබන සතියේ....

Sunday, June 18, 2017

test

 online.lk අයින් කළා ඒ නිසා අප්ඩේට් වෙනවද බලන්න මේක ශෙයා කරන්නේ,.

Tuesday, May 16, 2017

සැන්ද්‍රා මොන්ටා සහ මොණරු

මොණරා අද  තනියම නෙමේ තව මොණර පැටව් දෙන්නෙකුත් එක්ක ඇවිත්. කොච්චර ලස්සන සතෙක් වුණත් කෑගහන සද්දෙනම් අහන් ඉන්න බෑ අප්‍රසන්නයි. කෝපි එක බීලා සයිකලේ ගත්තේ වටපිටාව ටිකක් බලන් එන්නයි ව්‍යයාමෙටයි දෙකටම; මිනිස්සුන්ට වැඩිය කිට්ටුවෙන්නේ නෑ හායි ,කොහොමද ,ගිහින් එන්නම් කියන වචන ටිකට විතරක් සීමාවෙන්න ඕනේ කියලා හිතන් අලුත් ගෙදර පදිංචියට ආවට මොකද දවස් දෙකක් යද්දී අපූරු  යෙහෙළියක් ආයෙම මුණ ගැහුණා. කාලයක් පදින්නේ නැතුව අයින් කරලා තිබ්බ නිසා බයිසිකලේ  බ්‍රේක්  අල්ලද්දී මොණරගේ සද්දෙට හපන් විදියට කෑගැහුවේ. ගෙදර ගිහින් එළවලු තෙල් ටිකක්වත් දාන්න ඕනේ කියල හිතන් බ්‍රේක් අල්ලන්නේ නැතුව හිමීටම පැදගෙන රවුම ගියා..

මේ ගමේ ගොඩක් පරණ ගෙවල් තියෙනවා ,ඒ හැම ගෙයක් පවුලක් වටාම කථාවක් තියෙනවා .ඒ කතා වලින් කීපයක් මගේ යෙහෙළිය මේ වෙද්දී මගේ කනේ තියලා ඉවරයි. අර මොණරයි පැටවුනුයි ගැන ඇයගෙන් අහන්න හිතේ තියාගෙන  හිටියත් ආයෙම අහම්බෙන් මොණරු පිරිච්ච ගරාවැටිච්ච ගේ දකිනකල් ඒක අමතක වෙලා තිබ්බේ. ගෙයි වහලේ පුරාමත් ඒ වත්තේ අවටත්  මොණරු තිහක් හතළිහක් වගේ හිටියා. (බොරු අනේ විස්සක් විතර හිටියේ) ඇත්තටම මේ වගේ පුංචි ගමකට මේ මොණරු කොහෙන්ද කාගේද කියන ප්‍රශ්න ටික මගේ අලුත් යාළුවගෙන් අහගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා හිතලා පස්සේ දවසක හවස් වරුවේ එයා හම්බෙන්න ගියා ඔන්න. එයාගේ නම රකෙල් (රේචල්)  පහළින් අප්ලෝඩ් කරලා තියෙන පුංචි වීඩියෝ දෙක බැලුවම ඔයාට භාෂාව නොතේරුණත් මං ලියන්න යන මොණරගේ කථාව ගැන අදහසක් එයි.






අපි දෙන්නා සතියට සැරයක් වගේ ඔය විදියට ඇවිදින්න යනවා. 

මොණරු ඉන්න ගෙදර කථාව අහලා ගෙදර ආවට පස්සේ ඒ කථාව ලියන්නම ඕනේ කියලා හිතුණා.

සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා තමයි කථා නායිකාව, 1902 ලැටිවියාවේදී ඉපදුණු සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා දරුවන් අට දෙනෙක්ගෙන් පිරිච්ච යුදෙව් පවුලක අන්තිම ගෑණු දරුවා ඇගේ උපතින් පසු මවගේ මරණය සිද්ද වෙලා. (ලැටිවියාව පිහිටලා තියෙන්නේ ඇසිටෝනියාවට පහළිනුත් වම් පැත්තෙන් රුසියාව හා ,බෙලරුසියාවටත් පහළින් ලිතුවේනියාවටත් මායිම් වෙලා. දකුණු පැත්තෙන් බෝල්ටික් මුහුද ) කාළයත් එක්ක උස්මහත් වෙච්ච සන්ද්‍රා පලවෙනි ලෝක යුධ සමයේදි(1914-1918) ඇයගේ පෙම්වතා සමඟ රුසියාවට යනවා. බොහෝ යුදෙව්වන් රුසියාවට ඒ විදියට පලාගිහින් ජිවත් වෙලා තියෙනවා. කෙසේ හෝ පසුව රුසියාව හා ලැටිවියාව ඇතිකරගත් සාම ගිවිසුමත් සමඟ අර යුදෙවුවන් ආයෙම මව් බිමට හැරී ඇවිත් තියෙනවා, (1920) අපේ සන්ද්‍රා ආපහු එන්නේ තනියම, හිසේ ඇතිවූ යම් රෝගතත්වයක් නිසා ඇගේ පෙම්වතා රුසියාවෙදී මරණයට පත්වෙලා. සහෝදරයෝ කිසිම කෙනෙක් ගැන කිසිම හෝඩුවාවක් නොලැබූ ඇය පියා සොයා විත් ඔහු සමග ජීවත්වෙන අතර තමන්ගේ දරුවා බිහි කරනවා. අපි ඔහුව ඩේවිඩ් ලෙස හඳුන්වමු මට නම හරියට මතක නෑ.


නැවත වසර පහළවකට පස්සේ දෙවන ලෝක යුදසමයේදී සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා, ඩේවිඩ් සහ ඇගේ පියාත් මරණයෙන් බේරී පලායාමට දකුණු අප්‍රිකාව තෝරගන්නවා මොකද යුරෝපයේ යුදෙවුවන්ට නිදහසේ හිසගසන්න තැනක් නොවුණු නිසාත් 1885 වසරේ දකුණු අප්‍රිකාවට පිටත්වූ සැන්ඩ්‍ර මොන්ටාගේ පියාගේ සහෝදරයා ඇතුළු ව්‍යාපාරිකයන් පිරිසක් එහි ජීවත්වෙන නිසාත්. කුඩා අත්කරත්තයකට බඩු අහුරාගත් සන්ද්‍රාගේ පවුල තමන්ගේ ගමන පටන්ගන්නවා. හිමෙන් වැහුණු අඳුරු මාවත් දිගේ එහෙ මෙහේ දුවන පිරිස් අතර ඔවුනුත් එක්තරා පවුලක් විතරයි ...දවස් කීපයක කටුක ගමනින් වෙහෙසට පත්ව මියගිය  සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා ගේ පියාගේ දේහය ඇය හිම පහුරුගා මිහිදන් කර ආයෙම ගමන පටන් ගන්නවා.... බෝල්ටික් සාගරය හරහා මගිප්‍රවාහන නෞවකාවක දකුණු අප්‍රිකාවේ තමන්ගේ නෑදෑයන් කරා ගිය සැන්ඩ්‍ර මොන්ටා සියළු අතීතය අමතක කරලා ජිවිතේ ආයෙම පටන් ගන්නවා ( දකුණු අප්‍රිකාවේ ගොඩක් යුදෙවුවන් ජීවත්වෙනවා යුරෝපයේ රටවල් වලින් පැනල ගියපු. සමහරුන් පළමු ලෝක යුදසමයෙදිත් තවත් සමහරුන් දෙවනි ලෝක යුදසමයේදී සහ ඊට පෙර) 
දරුවා සමග තනිව ජීවත්වෙන අපේ කථා නායිකාවට ස්වි වයිස්මාන්  මුණ ගැහීමත් සමඟම  ජිවිතේ අලුත් පිටුවක් පෙරළෙනවා , මේ ස්වි වයිස්මාන් තමයි මට මේ දිග කේලම කියපු  රඛෙල් ගේ  මාමා.  ජර්මනියේ  ද්රෙස්ද්න් වල ඉපදුණු ස්වි දෙවනි ලෝක යුද්ධයට කළින් හිතුමනාපෙට  නැවක නැගලා ඇවිත් සෙල්ලක්කාර ජිවිතයක් ගෙවපු තරුණයෙක්. (මගේ යාලුවා රඛෙල් 1938 ජර්මනියෙන් ඊශ්‍රායලයට පිටත් කරපු වයස අවුරුදු 15-17 අතර පසුවුණු  1500 ක් වූ ළමයින් පිරිසෙන් එක්කෙනෙක්. )  ස්වි සහ සන්ද්‍රා මොන්ටා  විවාහයෙන් වසර කීපයක පසුව   තමන්ගේ  දරුවත් සමග ඊශ්‍රායලයේ පදිංච්යට  එනවා.  ඒ වෙද්දී ඇයට වයස අවුරුදු  පනහක් විතර ... ඒ කියන්නේ 1952 වගේ ... අතේ මුදල් යහමින් තිබූ නිසා රඛෙල් ජීවත්වෙන ගමට නෑවිත් ජෙරුසලමේ පදිංචි වෙන  මේ පවුල ඊශ්‍රායිල් ජිවිතයට හුරුවෙන අතර ... සන්ද්‍රා ගේ පුතා දකුණු  අප්‍රිකාවේදී දැන හඳුනාගත්  ජෝජියානු තරුණියක හා විවාහ වී නැවත දකුණු අප්‍රිකාවේ පදිචියට පිටත් වෙනවා , එහිදී පළමු .දරුවා  බිහිකිරීමෙන් පසු ඇතිවුණු මානසික ව්‍යාකුලතාවකින් පසුව ඇය සියදිවි හානිකරගන්නවා.. දරුවාගේ අයිතිය තරුණියගේ දෙමව්පියන්ට හිමිවීමෙන් අනතුරුව ඩේවිඩ් නැවත  ජෙරුසලමට හැරී එනවා . මේ අතර අක්මා රෝගයකින් පෙළුණු ස්වී වයිස්මාන් (රඛෙල් ගේ මාමා ,  සන්ද්‍රා ගේ හස්බන්ඩ් ) ජීවිතෙන් සමුගන්නවා..තමන්ගේ පුතා සමග තනිවූ සන්ද්‍ර ජෙරුසලමේ නිවස විකුණා දමා රඛෙල් ජීවත්වෙන ගමට පදිංචියට එන්නේ ඊට පස්සේ.  

නැවත විවාහයක් සිදු කරගන්න ඩේවිඩ්  බිරිඳත් සමග මවගේ නිවසට යාබදව නව නිවසක පදිංචියට යනවා. මේ අතරදී ඔවුන්ගේ  පළමු විවාහ සංවත්සරයට පෙර දා සර්පයෙක් දෂ්ට කිරීමක් නිසා ඩේවිඩ් දැඩිව රෝගාතුර වී මිය යනවා.  මේ විදියට සන්ද්‍රා මොන්ටාගේ ජිවිතයට සම්බන්ද වෙලා හිටපු හැම කෙනෙක්ම මිය ගිහින් තියෙනවා අකාලයේම.. දකුණු අප්‍රිකාවේ ජීවත්වුණු මුණුපුරා පවා හදිසි අනතුරකින් වයස අවුරුදු දහය දොළහ අතරදී මියගිහින් තියෙනවා.. ඩේවිඩ් ගේ  මරණයෙන් පසුව 2001 වසර දක්වා  ඇය තනිව ජීවත්වී වයස අනූ අටේදී  තමන්ගේ ලේ නෑයන් සමග සමාදානයේ සැතපුනාළු.  ඩේවිඩ් ගේ බිරිඳ නැවත විවාහයක් සිදුකරගත්තද සන්ද්‍ර මොන්ටාට යාබදව නිවසේ අදටත් පදිංචි වෙලා ඉන්නවා ..වනජීවී අංශයට සම්බන්ධ රැකියාවක් කරන සන්ද්‍ර මොන්ටාගේ ලේලියගේ නව ස්වාමිපුරුෂයා තමයි  2005 අවුරුද්දේ මේ ගමට මොණර ජෝඩුවක්  ගෙනත් තියෙන්නේ අර උඩ වීඩියෝ එකේ තියෙන ගරා වැටුණු සන්ද්‍ර මොන්ටගේ ගෙදර අවට ගුල් හාර හාර පැටව් දාපු මොණරු දැන් මුළු ගමේම පැතිරිලා....අන්න ඒ මොණරෙක් තමයි අපේ මිදුලට ආවේ.. 

ප/ලි

කාළයක් ජංගම දුරකථනයට හුරුවෙලා සිංහල අකුරු ටයිප් කරපු නිසා කම්පියුටර් එකෙන් හරියටම නිවැරදි අකුරු ගහන විදිය මතක නෑ. SANDRA MONTA නම ටයිප් කරගන්න මට බැරිවුණා, ඒ වගේම තව ගොඩක් අඩුපාඩු ඇති , යථාතත්වයට එන්න ටිකක් කල් යයි 

අපි නොහිතන විදියේ නොදන්න ප්‍රසිද්ද නැති ජීවිත කථා මේ පොළව උඩ ඇතිවෙලා නැතිවෙලා යන්න ඇද්ද. ඉතිහාස වාර්ථා අතර නොලියවෙච්ච අපූරු චරිත මේ ලෝකේ තිබිලා තියෙනවා,  පාන්දර 2.30 යි නිදිමතයි . 



Tuesday, May 9, 2017

ON OFF බ්ලොග්කරණය

මල් වල පෙති දිහා ,උස ගස් දිහා , ඒවා හුළගට එක එක සද්ද වලින් එහෙට මෙහෙට වැනෙන දිහා ඔහේ බලන් ඉන්න, පෙනුනේ නැතත් කුරුල්ලන්ගෙන් ඇහෙන සද්ද එන පැත්ත හොය හොයා විපරම් කරන්න මං හරිම ආසයි. කාලෙකින් නොලිවුව නිසා තේරුමක් නෑවගේ ...ඉතින් කෝපි එකකුත් හදන් ඇවිත් තමයි ලියන්න පටන් ගත්තේ; ඔන්න ඉතින් කෝපි එක බොන්න පෑනෙන් අත අහකට ගද්දි ඇස් දෙකත් කොලෙන් අහකට යනවා ..අහකට කිවුවේ උඩට ,දැන් හවස හයට විතර ඇති රශ්නේ කාලේ නිසා ඉර බහිද්දී අට විතර වෙනවා ,ඉතින් මේ වෙලාවට මද ඉර එළියයි සද්දෙට එන හුළඟයි එක්ක වටේම තියෙන ගස් එක එක සද්ද වලට වැනෙනවා,ඈතින් තියෙන කන්ද පහළ මිටියාවතේ තිරිඟු යායවල් ඔක්කොම අස්වැන්න කපලා ඉවරයි ඒ මිටි තාම ගෙනියලත් නෑ ,,කන්දේ ඉඳලා මිටියාවත හරහා එන සුළඟ සැරයි ,සුවඳයි. දොඩම්, නාරං වගේ ගස් වල මල් වලින් එන  අවුවට රත්වෙච්ච සුවඳත් සැරින් සැරේ අර හුළඟ එක්කම එල්ලිලා එනවා. 

දැන් ගත්තේ 

ඒ මිටියාවත ශිත කාලේදී 

මං නිකමට ගත්ත ෆොටෝ එකක් 


ගෙදර පිටිපස්සේ දොර මෙතන ඉඳ ගෙන තමයි මනෝ ලෝකේ කරක්ගහන්නේ.
 සමහර විට මෙය කියවීම යම් ආකාරයක විකාරයක් වගේ දැනෙන්නත් පුළුවන්.ඒත් ගණන් ගන්න එපා කියවන්න ඔන්නොහෙ . ඒක නෙමේ ඔයා හිතනවා ඇති නේද මෙයා පෑනෙන් කොලේක ලියලද ආයේ මේ ටයිප් කරන්නේ කියලා.ඇත්තටම කවදාවත් කරලා නැති වැඩක් ,ඒත් අද හිතුණා.. අත රිදෙනවා හොඳටම මේ ටික ලියලත් කාලෙකින්නේ පෑනක් ඇල්ලුවේ, අපේ විචාරක මාමත් කොලේක ලියලා ආයෙම ලියනවා කියලා බ්ලොග් එකේ කියලා තිබ්බා. එතුමාගේ මරණය අපි හැමෝටම දුකක් එතුමාගේ මරණයෙන් පසුව අපේ බ්ලොග් වල තිබුණු ලිපි කියවීමෙන් ඇත්තටම සියුම් ලැජ්ජාවකුත් ආවා එතුමා දවසෙන් පැය 18ක් බ්ලොග් වෙනුවෙන් වැය කලාලු මටත් ඒකෙන් බිඳක් හෝ කරන්න පුළුවන් නම් . 
ජෝර්ජ් ගේ මරණය වෙලා මේ මාසෙට අවුරුද්දකුත් වෙනවා. ජෝර්ජ් ගෙන් පස්සේ මගේ ජීවිතේට ආපු මාව දාලා ගිය තවත් චරිතයක් ගැන ලියන්න බොහෝදේ තියෙනවා. මගේ හිතත් එක්ක ,ගහකොළ ,හුළඟ එක්ක ලං වෙලා ගෙවන මේ කාලෙට මං ගොඩක් ආසයි පහුගිය කාලේ පුරා ගොඩ ගැහුණු අත්දැකීම් එකින් එක සතියකට වරක් හෝ ලියා තබන්න විචාරක තුමාගේ ආශිර්වාදයත් මට ලැබේවි .

Sunday, October 16, 2016

I miss you mr. Roth

ඇත්තටම පටන් ගන්න විදිය හිතාගන්න බෑ ජෝර්ජ් නිසා මං ගොඩක් දුකෙන් දැන් රෑ දෙකත් පහුවෙලා. රෑ දොළහට ජෝර්ජ් එකපාරටම ඔමයා කියලා කතාකලා. එයා කවදාවත් මට කෑගහලා කතා කරලා නෑ කෝල් කරලා විනාඩියක ඇවිත් යන්න කියනවා  ඒ වගේම රෑ අටෙන් පස්සේ කතා කරන්නේ නෑ.

"මට බයයි මාව අල්ලගන්න...මාව  අතාරින්න එපා,ළගින්ම ඉන්න." එහෙම කියලා මගේ අත අරන් එයාගේ පපුව හරියෙන් තියාගත්තා. 
"ජනේලේ වහන්න"එළියේ හොඳටම හිම වැටෙනවා මාව මිදෙන්න තරම් සීතලයි" 
"හා හොදයි මං ජනෙල් වහලා හීටරෙත් දාන්නම්"
එහෙම කියලා ඒ වෙද්දීත් වහලා තිබ්බ ජනේලේ බොරුවට සද්දේ එන්න ආයේ එහෙට මෙහෙට කරලා හීටර් එකේ ස්විච් එක කරකවලා ආයෙම එයා ළගට ආවා.
"මං කොහෙද ඉන්නේ ?" ජෙරුසලමෙද? මෙසුරීද? (ඇමරිකාවේ) ඔය දෙකේම නෙමේ වුණත් මං එයාට කිවුවා ඔයා ඉන්නේ ඔයාගේ ගෙදර ඔයාගේ කාමරේ කියලා. 
"කෝ සුසන් ?" භයානකම ප්‍රශ්නය ඒක. "එයා නිදි" මං ගාණක් නැතිව කියලා දැම්මා. "හ්ම්ම්  මං ළගින් ඉන්න මට හුස්මගන්න බයයි" 

"ඕක ඔයාගේ ජොබ් එක ජොබ් එක ඕනෙවට වඩා ඔලුවට ගන්න එපා" කියලා කීදෙනෙක් කීවත් මට පාලනය කරගන්න බැරි මොකක්දෝ හේතුවකට මං මිනිස්සුන්ට බැඳෙනවා. මගේ ලිපි කියවලා තියෙන අය දන්නවා ඇති මේ වෙද්දී සීයලා ආච්චිලා තුන් දෙනෙක් විතර මට තුරුල්වෙලා අන්තිම හුස්ම හෙළලා තියෙනවා. 
පහුගිය මාස අට තුළ ජෝර්ජ් සහ මා අතර ඇතිවුණු බැඳීම සහ අපි එකිනෙකාට ආදරේ කරන තරම නිසා ජෝර්ජ් ගේ මේ වෙනස් වීම දරාගන්න අමාරුයි. කදුළු හංගගෙන ජෝර්ජ් අහන ප්‍රශ්න වලට උත්තර දිදී ඉන්න අතර ජෝර්ජ්ට ඉබේටම නින්ද ගියා. ආයෙම කාමරේට ගිහින් නිදාගන්න හිතක් නෑ. ඒ නිසා ගිහින් ෆෝන් එක අරන් ඇවිත් ලිපිය ලියන්න තීරණය කළේ.. ඒක ඊට වඩා අමාරුයි මේ දේවල් ලියද්දි හිත තවත් රිදෙනවා. 

ඔයාලට මතක ඇති අපි නිතරම සතුටින් හිනාවෙවී හිටියේ,සමර් එකේ  හැමදාම අයිස්කෝපි බිවුවා වින්ටර් එක ආවම කපුචිනෝ වලට මාරු වුණා. අද හවසත් පැය තුන හතරක් රෙස්ටුරන්ට් එකෙත් ඉස්කෝලේ ගාවත් ඉඳලා ආවේ. ඒත් ගිය සතියේ තිබ්බ වැලන්ටයින් දවසේ ජෝර්ජ්ගේ බිරිඳ වෙනම කාමරයක නිදාගන්න තීරණය කළායින් පස්සේ 
ජෝර්ජ් මානසිකව ගොඩක් කඩාවැටුණා.
"ජෝර්ජ් ඔයා මැරුණම මට මොකද වෙන්නේ",
 "මැරෙන්න කළින් මට පාස්වඩ් දෙන්න හැමදේකම", 
 'ඔයා බාත්රුම් ඒක ජරාකරනවා"
 "බලන්න ඔයාගේ හැටි" 
ගැහැණියක් ඒ විදියට කතාකරනවා මගේ ජීවිතේ ඇහුණු පළවෙනි වතාව. 
"ඔමායා ඔයා කෙනෙක් බදිනවා නම් හොදට සල්ලි තියන කෙනෙක් බඳින්න,වයස ගැන හිතන්න එපා." අවුරුදු තිස් දෙකකට පෙර ඇය ජෝර්ජ් විවාහ කරගත් පරමාර්ථය මා ඉදිරියේ සුසන් කියද්දී  දැනුණු අපුලට මං කිසිම වචනයක් නොකියා "මනුස්සයෙක් දිහා බලන්න දන්න අප්‍රසන්නම විදියට ඇය දිහා බලලා කාමරේ දොර වහලා දැම්මා.

ඇය ගැන ඇසුවොත් ඔබ පුදුම වෙයි. ජීවිතේට කෙනෙක්ට ඊට වඩා මෝඩ කෙනෙක් මුණගැහෙන්න පුලුවන්ද කියලා මං කීපසැරයක් මගෙන්ම ප්‍රශ්න කරලා තියෙනවා. අවුරුදු හැටක් වෙලත් මොන්ටිසෝරි ළමයෙක් වගේ හැසිරෙන්නේ. එක පාරක් මල් පැළයක් ගෙනත් ඕකට එපා කියද්දී "ඉක්මනට ලොකුවෙන්න නම් වතුර ඕනේ" කිය කියා වතුර දැම්මා මං එපා කියද්දී, අන්තිමට වතුර වැඩිවෙලා ගහ මැරුණට පස්සේ  මගෙන් ඇහුවා මොකද කරන්නේ දැන් කියලා ඇස් වල කදුළු පුරෝගෙන. ආපු කේන්තියට මං කිවුවා ඕක අවන් එකේ දාලා වේලලා තමයි ගන්න වෙන්නේ කියලා. පහුවදා උදේ නැගිටලා බලද්දී පාන්දර  පහේ ඉඳලා මල් ගහ  සෙල්සියස්  190 අවන් එකක දාලා උදේ 7 වෙනකල්; ආයෙම පණ එන්න කියලා. ඊට පස්සේ ගහේ ෆොටෝ එකක් ෆේස්බුක් එකෙත් දාලා යාළුවන්ගෙන් හෙල්ප් ඉල්ලුවා ; පුංචි ළමයෙක්ගේ වැඩක් දිහා බලලා හිනාවෙනවා වගේ මමයි ජෝර්ජුයි කටපියාගත්තා. ඇය ගැන ලිවීම තියා සිතීමත් අප්‍රසන්නයි.  

පසුවදන 

මේ ලිපිය ලිය ලිය ඉන්නගමන් මට නින්ද යන්න ඇති මට හරියටම මතක නෑ . එදා මං හිතුවා වගේ හරියටම මාස තුනකින් ජෝර්ජ් මාව දාලා ගියා මේ සටහන ලියුවේ පෙබරවාරි  20 වෙනිදා මැයි 23 වෙනිදා ජෝර්ජ් මාව දාලා ගියා. අද ඔක්තෝම්බර් 16 සෑහෙන කාලයක් ගෙවිලා ඒත් ජෝර්ජ් තාමත් මගේ ලෝකේ ජීවත්වෙනවා.හමුවෙලා අපි එක්කම ජීවත්වෙන අයට වඩා කෙටිකාලයක් අපි එක්ක ඉඳලා දාලා ගිය අය අපිට ජිවිතේ ගැන ගොඩක් පාඩම් කියලා දෙනවා ;ඔවුන් ඉතිරිකර යන මතකයන් සදාකාලිකයි .

බොහෝවිට මං ආයෙම බ්ලොග් ලියාවි.ස්තුතී


Wednesday, January 27, 2016

මාළු උගේ , නටයි මගේ ඇඟේ | sometimes it's understandable



මගේ ජිවිතේ ඉවසීම ගැන ප්‍රශ්නයක් ආපු වෙලාවේ ඉවසීම ගැන ලිපියක් ලීවා ඔයාලට මතක ඇති ඉවසන සෙල්ලම  පුරුදුවෙච්ච හැටි කියලා. ඒ වගේම ඊර්ෂ්‍යාව ගැනත් යමක් ලියන්න හිතුණා මගේ ජිවිත අත්දැකීම් එක්ක. සාමාන්‍ය මිනිස්සු විදියට අපි හැමෝම ඊර්ෂ්‍යාව කියන නරක සතුරට අහුවෙනවා.මම ඊර්ෂ්‍යා කරන්නේ නැති කෙනෙක් කියලා කටින්  කීවට දිනපතා සිත්වල අපිත් නොදැනිම ඊර්ෂ්‍යාවේ සිතුවිළි ඇතිවෙනවා. පුංචි කිරිදරුවගේ ඉදලා හැම කෙනාම තමන්ගේ ජිවිතේ විවිධ අවස්ථාවල විවිධ කාරණා හේතුකරගෙන වෙන අයට  ඊර්ෂ්‍යා කරනවා ..ඒ වගේම ඊර්ෂ්‍යාව ක්‍රියාවට නගනවා එක එක විදිවලින්.

මං පුංචි කාලේ  ඉරිසියා කරපු දේවල් ටිකක් මතක්වුණා,එයින් එකක්  ලියන්නම්කො. ඉස්සර අපි මාළුඅල්ලන්න ඉලගොටු වෙලේ දානවනේ .ඉතින් අනිත් අයගේ ඒවාට මාළු ගොඩක් අහුවුනාම ඉරිසියාවේ බෑ.,බිලි බාද්දීත් එහෙමයි අනිත් අයට හොදට මාළු අහුවුනාම කේන්ති. ඊට පස්සේ "උබලා පවුකාරයෝ ඒකයි ඔච්චර මාළු  අහුවෙන්නේ අපි පිං කාරයෝ ඒකයි මාළු නැත්තේ" කියලා ඒ අයට අපහස කළා ..ඒ වගේම හොරෙන් ගිහින් එයාලගේ ඉලගොටු කැලේ හැංගුවා ,,පාගලා කඩලා දැම්මා.. ඒත් එහෙම කළා කියලා මට කවදාවත් වැඩිපුර මාළු අහුවුණේ නැහැ..පස්සේ කවුරුහරි දැකලා කියලා තිබුණා මං කලේ කියලා.එයාලා අලුත් ඒවා හදලා දැම්මා ආයේ මාළු ඇල්ලුවා..ඒත් මට වෙච්ච දේ .අන්තිමට ලැජ්ජාවේ බැහැ.

Tuesday, January 19, 2016

විභාග ,අධ්‍යාපනය සහ අනවශ්‍ය කථාවක්

අපේ ගෙවල් තියෙන්නේ රජයේ පාසලක් ළඟ; උදේට ළමයි ඉස්කෝලේ යනවා දකින්නේ නෑ මං නැගිටින්නේ දවල්වෙලා නිසා. ඒත් හවසට ජෝර්ජ් එක්ක කෝපී බොන්න ගිහින් එන ගමන් ගෙවල් කිට්ටුව තියෙන පුංචි පාර්ක් එකේ නැවතිලා ඉද්දි ඉස්කෝලේ ඇරිලා ළමයි ගෙවල් වලට යනවා අපිට පේනවා. මෙහෙ හැම ඉස්කෝලෙකින්ම බස් වලින් ගිහින් ළමයි අරන් එනවා ඒ වගේම හවසට ගිහින් දානවා. ලංකාවේ වගේ බුක් හයර් වලට ගෙවන්න ඕනේ නෑ. හැම ළමයෙක්ගෙම ගෙවල් ලගට බස් එක එනවා. ඉස්කෝලේ ඇරිලා යද්දී අපිට හම්බෙන  කීප දෙනා ඉස්කෝලේ අවට ජීවත්වෙන ළමයි; හෝ බෝයිෆ්රෙන්ඩ් හෝ ගර්ල්ෆ්රෙන්ඩ් එක්ක කොහේ හෝ යන්න බස් එකේ නොයා ඉන්න ළමයි. 
 මමයි ජෝර්ජුයි ලෝකේ නැති දේවල් කියෝ කියෝ කාලේ ගෙවන අතර හැමදාම දකින පොඩි අලි පැටියෙක් වගේ ළමයාව දැක්කම ඉතින් ජෝර්ජ්ට ඒ ළමයව දැක්කේ ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට වගේ හැසිරෙන්නේ. ඇස් දෙක ලොකු කරලා දුර එද්දිම මට උරහිසෙන් පෙන්නනවා.ජෝර්ජ්ට රවනගමන් ඒ ළමයා අපිව පහුකරන් යනකල් ෆෝන්එක බොරුවට අතපතා ගගා ඉන්නවා ඒ ළමයගේ මුණ බලන්න මොකක්ද වගේ හින්දා. ඊට පස්සේ ඉතින් "ලෝකේ මිනිසුන් සීග්‍රයෙන් ස්ථුලතාවයට පත්වීම" ගැන ජෝර්ජ් ගේ මහා දේශනාව. ඔහු කියන ගොඩක් දේවල් හරි. ඒත් දැන් අහලම ඇතිවෙලා තියෙන්නේ.


මෙහෙ ළමයිනුයි අපේ ඉස්කෝලේ යන ළමයිනුයි අතර තියෙන වෙනස මම දකින විදියට ලියලා දාන්න ඕනේ කියලා හිතුණා. තමන්ට කැමති විදියට කොන්ඩේ පාට කරලා, තව තව සුකුරුත්තං කොන්ඩේ එල්ලලා , කරාබු දාලා,නියපොතු පාට කරලා ,කැමති ඇදුම් ඇඳලා,ෆෝන් එකත් අරන් ඒ ළමයි යනවා දකිද්දී සුදු ගවුම සෙන්ටිමීටර් කීපයක් කොටයි ,කොන්ඩේ ඔහොම දාන්න එපා ගොතාගෙන එන්න...කලුපාට රිබන් බඳින්න ,අයිබ්රෝව්ස් හදන්න තහනම් .පිරිමි ළමයින්ට නම් සුදු කලිසම ප්ලිට්ස් එකක්ද දෙකක්ද කියන නිශ්චිත ගානම තියෙන්න ඕනේ.කොන්ඩේ කට් කපන්න රැවුල් කපන්න කියලා විනයභාර ගුරුවරු කෑගහන හැටි මතක් වුණා.  

ඇත්තටම මේ හැමදෙයක්ම අපේ රටට ගලපන්න අමාරුයි. උදාහරණයක් විදියට ළමයින්ට අවසර ලැබුණොත් තමන් කැමති ඕනේ ඇදුමක් අඳින්න හොඳට සල්ලි තියෙන අයගේ ළමයි අඳින ඇඳුම් දැක්කම දුප්පත් දෙමාපියන්ගේ දරුවෝ අසරණ වෙන්න පුළුවන්. මේ රටේ පාර අතුගාන මනුස්සයත් නගරාධිපතිත් දෙන්නම කරන්නේ රැකියා සහ මිනිස්සු ඔවුන් දෙදෙනා දිහාම බලන විදිය එකයි. ඒ වගේම අද බැංකුවක යම් වැටුපකට වැඩ කරන කෙනෙක්ට හෙට පළතුරු කඩේක ඊට වඩා වැඩි වැටුපකට   ගෙදරට කිට්ටු රැකියාවක් ලැබුණොත් ඒ ගැනත් හිතලා බලන්න මේ මිනිස්සු කැමතියි. ඒක හරි පුදුම දෙයක් සහ සැහැල්ලුවෙන් ජීවත්වෙන්න උදව් වෙන දෙයක්. 

ළමයි ඉස්කෝලේ ෆෝන් එක ගෙනියන එක ගුරුවරු දකින්නේ ළමයින්ගේ ආරක්ෂාවට හොඳ දෙයක් විදියට. ඒ වගේම ගුරුදෙගුරු සම්බන්දතා පවත්වන්න වට්ස් ඇප් ගෘප් චැට් පංතිභාර ගුරුවරු පාවිච්චි කරන්නේ. මං දන්නේ නැහැ අපේ රටෙත් දැන් එහෙමද කියලා. 

අධ්‍යාපනය ගැන කතාකරද්දී හම්බෙන අකමැතිම මාතෘකාව වෙන්නේ විභාග; ඊයේ පෙරේදා අපේ ලංකාවේ 
උසස්පෙළ විභාග ප්‍රථිපල ආවට පස්සේ මුණු පොතේ දැකපු බොහොමයක් පෝස්ට් වලින් තේරුණේ උසස්පෙළ විභාගය ඒ ළමයින්ට තමන්ගේ ජිවිතයටම මුණ දෙන්න සිද්දවෙච්ච මහා විශාල මාරකයක්  වගේ. 
මූණුපොතේ මගේ යාළුවන්ගෙන් බොහොමයක් දෙනා ෆේල් ඒ වගේම ඊලග වතාවේ විභාගේ ආයෙම කරන්න ලෑස්තිවෙන්න හදනවා. ඒත් මෙහෙ උසස් පෙළ විභාගය පවත්වන්නේ වෙනස් විදියකට අවුරුදු දෙකක් තිස්සේ ඉගෙන ගත්ත විෂයන් තුනට සහ ඉංග්‍රීසි වලට අදාළ විභාගයන් කාලසටහනක් දීලා සතියක් හෝ දෙකක් ඇතුළත ඉවර වෙන විදියට නෙමේ.. දෙවනි අවුරුද්දේ අන්තිම මාස හයේදී මාසෙකට එක විෂයක් බැගින් වගේ විභාග තියන්නේ. ඒ වගේම ලකුණු දෙන්නෙත් සීයෙන් හරියටම ඉලක්කමක් විදියට. ඒ ඒ විභාග වලට අදාළ ප්‍රථිපල සැරින් සැරේ ළමයින්ට දැනුම් දෙනවා.  කෙසේ හෝ ඉස්කෝලේ සේරම විභාග ඉවරවුණාට පස්සේ මාස තුන හතරක කාළයක් ළමයින්ට විවේකයක් ලැබෙනවා ;ඊට පස්සේ  හැමකෙනාම ඉතින් හමුදාවට යන්න ඕනේ. දැඩි ආගමික භක්තික පවුල් වල ගැහැණු ළමයි නම් හමුදාවට යන්නේ නැහැ ඒ වෙනුවට අවුරුදු දෙකක් එයාලා ස්වෙච්චා ආයතන හා සම්බන්ධ වෙලා වැඩ කරන්න ඕනේ. 

අවුරුදු දහ අට පහුකරලා අවුරුදු  විස්ස විසි එක වෙළා හමුදාවෙන් අයින් වුණාට පස්සේ ආයෙම තම තමන්ගේ විභාග ප්‍රථිපල අනුව විශ්යවිද්යාල වලට යන්න සුදුසු අය ඒවටත් අනෙක් හැම කෙනෙක්මත් හමුදාවෙන් පස්සේ හරියටම අවුරුද්දක් මොන මට්ටමේ හරි පුංචිම හරි රැකියාවක් එක දිගට කරන්න ඕනේ. ඉන් පස්සේ රජයේ අනුග්‍රහයෙන් සහතිකයක් සහ ලොකු මුදලක් හම්බෙනවා තමන්ගේ ඉදිරි රැකියාව හෝ තව දුරටත් යම් ක්ෂේත්‍රයක් ඔස්සේ ඉගෙන ගන්න. 

අර මං මුලින් කිවුවේ විභාග ඉවර වුණාට පස්සේ මාස තුනක් හතරක් තියෙනවා කියලා ෆ්‍රී එකේ ඉන්න  ඇත්තටම ඒ කාලේ ගොඩක් ළමයි පුංචි පුංචි රස්සාවල් කරනවා හරි පුදුමයි. මං කිට්ටුවෙන් ඇසුරු කරන ගැහැණු ළමයෙක් ඉන්නවා එයා දැන් ඉන්නේ හමුදාවේ. ඒ ළමයා හමුදාවට ගියේ පවා විශේෂ ඒකකයකට ගොඩක් බුද්ධිමත් ළමයෙක්. එයත් මාස තුනක් ලැබුණු විවේක කාලේදී නැනී කෙනෙක් විදියට පවුල් දෙකක් එක්ක වැඩ කළා උදේ සහ හවස. ඒ වගේම සමහර දවස් වල  කේටරින් සර්විස් එකක් එක්ක වේටර්ස් කෙනෙක් විදියට වැඩ කළා. එයාගේ අම්මා සහ තාත්තා දෙන්නම මම අඳුරනවා ඔවුන් සල්ලි ප්‍රශ්න තියෙන අය නෙමේ හොඳින් සල්ලි තියෙන අය. ඒත් ඒ ළමයා නැනී කෙනෙක් විදියට පැය කීපයක් වැඩ කරනවා ඒකට උත්තර හොයාගන්න අවස්ථාව ලැබුණේ එයාගේ අම්මා හම්බුණු වෙලාවක. 

මම: "මොරාන්ව මං දවස් කීපයක්ම දැක්කා මිකාල් ලගේ බබාලත් එක්ක පාර්ක් එකේදී" 
මොරාන්ගේ අම්මා: අහ්හ් ඔව් එයා බේබි සිටර් කෙනෙක් වෙලානේ දැන්, එහෙ විතරක් නෙමේ තව අපේ ගෙවල් ළග බබෙක්වත් බලාගන්නවා පැය දෙක තුනක්. සමහර දවස් වලට පෙක්දිල් කේටරින් එකෙත් වැඩ කරනවා. 
මම: වාව් ඇත්තමයි මං අහන්න හිටියේ එයා ඇයි ඒ වගේ ජොබ් කරන්නේ? ඔයාලා කැමතිද ? 
මො.අ : හ්ම්ම් ඔව්  ඔයා දන්නවද එයා පළවෙනි පාර කේටරින් එකේ වැඩට ගිහින් ආපු දවසේ හම්බුණේ ශේකෙල් 150 යි කියලා මුණ නරක් කරගෙන හිටියේ "රෑ එළිවෙනකල් හිටගෙන ඉදලත් 150 යි" කිය කියා දවස් දෙක තුනක් කාමරේට වෙළා හිටියා; ඊට පස්සේ දවසක හවස අපි පීසා ඕඩර් කරපු වෙලාවේ පීසා දෙකටයි කෝක් එකටයි 110 යි කියලා බිල ආවම මොරාන්ගේ මුණ ඇඹුල් වුණා. . එදා වෙනකල් එයා  ඇඳුම් පැළදුම් ගන්න ශේකෙල් දෙතුන් සීයවල් වියදම් කරපු එක ගැන දුක් වුණා.. දවස් දෙක තුනකට සැරයක් රෑ කෑම වලට රෙස්ටුරන්ට් වලට යමු කියලා කෙඳිරි ගාන එක නැවතුණා.  එයා දැන් දන්නවා සල්ලි හොයන්න මහන්සි වෙන්න ඕනේ තරම.එයා ඉගෙන ගන්න ගොඩක් දක්ෂ වුණත් මුදල් පරිහරණය ගැන එයාගේ මල්ලිට තියෙන අවබෝදෙවත් තිබ්බේ නැහැ. දැන් එයා දන්නවා සල්ලි වල වටිනාකම සහ පාවිච්චි කරන විදිය.  (ඇය සිනාමුසුව කතා කලේ) 

(මොරාන්ගේ අම්මගේ නම රෙවුත් එයා එක්ක කරපු කතාබහත් පෝස්ට් එකට එකතු කරන්න ඕනේ කියලා හිතුවේ කාටහෝ වැදගත් වෙයි කියලා හිතලා.එයා ගොඩක් ස්ටයිල් කලාට පෙණුමෙන් ආටෝප් ගතියක් තිබ්බට ජීවිතේ ගැන ගොඩක් දේවල් තේරුම් ගත්ත කෙනෙක් කියලා එයාගේ කතාවෙන් මට තේරුණා. )

ප/ලි 
මේ කාලසීමාව මං බොහෝදුරට බ්ලොග් වලින් ඈත්වෙලා ලියන්න පොරොන්දුවෙච්ච සමහර ලිපි කවදාවත් ලියුවෙත් නෑ අද වෙනකල්, තව ලියන්න ඕනෙයි කියල හිතෙන මං දවස ගානේ ඉගෙන ගන්න අවබෝධ කරගන්න දේවල් ලියන්න හිතුණත් නොලියා ඉන්නවා සමහරුන්ට ඒ කතා හරියට සුරංගනා කතා හෝ බොරු ආටෝප කතා ,එහෙම නැත්නම් ලොකු නයි වගේ පෙනෙයිද කියලත්. (ඒත් මොනා වුණත් ලියන්න කැමති කෙනෙක් නම් ලියන්න ඕනේ නේද අනුන් කියන දේවල් ගැන  නොහිතා.) සමාවෙන්න හොඳේ.

Wednesday, December 30, 2015

කිනර සයුර | sea of Galilee (preamble)

ඉර බැහැලා සෑහෙන්න වෙලා ගිහින් වුණත් ජෝර්දාන් කඳු වැටිවලට උඩින් අහස අඳුරු පැහැයක් ගන්නේ නැතුව, රතට හුරු කහ මිශ්‍ර තැඹිලි පැහැයක් අරන්. ඒක මං කවදාවත් දැකලා තිබුණේ නෑ... 

කලින් වතාවේ ගිම්හානේ මැදදී අපිට කිට්ටු වෙන්න වත් බැරි තරම් සෙනගක් ගලීල මුහුද අවට වසාගෙන හිටියත්, මේ ශීතල ජනවාරියේ ඉර බැහැලා ගිය හැන්දෑවක ශීත සුළං එක්ක ඔට්ටුවෙන නමක් දන්නේ නැති උස පඳුරු ටිකක් හැර කිසිම කෙනෙක් පේන්න හිටියේ නෑ. 

මහ මුහුදෙ වගේ විශාල රැළි නැති ගලීල මුහුදේ තාලෙකට උස් පහත් වෙන රැළිති මට මතක් කළේ අනුරාධපුර වන්දනාවක ගිහින් එද්දි නතර වෙච්ච වැව් ඉස්මත්තකදී දැකපු දිය රැළිතිමයි; 

පෝය දින ගැන කිසිම සදහනක් නැති කැලැන්ඩර් එක්ක දින ගෙවන මට පිරුණු හඳ දකින හැම වෙලාවකම ගෙදර මතක්වෙනවා. පොහොයට පන්සල් යන සිරිතක් තිබුන හෝ නිතර සිල්සමාදන් වුන්  මතකයක් නොතිබුණ මම  පිරුණු හඳ දිහා ආදරයෙන් වරුවක් වුනත් බලන් ඉන්න හේතුව ගැන හිතන්න මට උවමනාවක් නැහැ. 

 සඳ වැවට උඩින් පායපුවම වැවේ වතුර සඳ එලියේ චායාව අරන් රත්තරන් පාට වෙලා තියෙන පින්තූර විතරක් දැකලා තිබුණ මට, ඒ පින්තූර වල කිසිම විශේෂයක් පෙනුණේ නෑ. පුංචි කාලේ හම්බුණු වෙසක් කාර්ඩ් වල ඒ දර්ශනේ හරි ලස්සනට තිබුණා; (මං මගේ ඇස් වලින් දැකපු ලස්සනම දේවල් අතර උඩින්ම තිබුණේ අපේ තාත්තා බෝගම්බර ඉද්දි මට හදලා එවලා තිබුණු...නෑ ඒ මතකය මේ කතාවට කොහෙත්ම යාවෙන්නේ නෑ මේක රොමෑන්ටික් කතාවක්). 

ජීවිතේ කවදාවත් සඳ රැස් ගලාගෙන ඇවිත් වතුරේ දියවෙනවා කියලා මං විශ්වාස කලේ නෑ. ඒ ලස්සන මගේ ඇස් වලින් හිතපුරා විඳ ගද්දි මගේ ඇස් දකින අර උස පඳුරු හිත් යටින් මට හිනාවෙන්න ඇති.

සමහර ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපට බලද්දි, සමහර දර්ශන වල මිනිත්තු ගණන් කිසිම වචනයක් කතා කරන්නේ නැතුව එකිනෙකා දිහා බලන් ඉන්න පෙම්වතුන් හෝ තනි ගැහැණියක් එහෙම නැත්නම් පිරිමියෙක් ඉන්න බොහෝ වෙලාවල, ඒ දර්ශන විකාර විදියට සහ අස්වාභාවික දේවල් විදියට මම දැක්කා. කොටින්ම ඒ චිත්‍රපටය බැලීම නතර කරලා ක්‍රියාදාම චිත්‍රපටයක් බලන්න පටන් ගන්න වෙලාවල් පවා තිබ්බා. ඒ මමම අද නොරටක පුංචි මුහුදක් ළඟ නැවතිලා.

සීතල සුළඟ නොනවත්වාම ඇඟ පුරා දැනෙද්දිත්, සඳ මුහුදු ජලකඳ මත දිය කරන සඳ රැස් අතර, මසිතත් තබා ඒ සියලු අතීත මතකයන් දිය කරන්න මම උතසහ කළා.

ඉර බැහැලා ගියාට පස්සෙත් අමුතු වර්ණයෙන් වර්ණවත් වූ අහස ගැන දැන ගැනීමේ ආශාව යටපත් කරලා සඳ එළියෙන් මිදුණු මාව දැකපු  ඔහු සිනාසුනේ තෘප්තිමත් හදවතකින් වග මා මෙන්ම උස් පඳුරුත් දකින්නට ඇති. 

ඒත් සීතල ජනවාරියේ අඳුරු හැන්දෑවක තනිවූ පෙම්වතුන් එකිනෙකා තුරුළු වෙමින්, උණුසුම් හාදූ අතර කිමිදෙනවා වෙනුවට අහස ඒ පාට වුණේ ඉහළින් ඇති ලෙබනන්, සිරියන් කාන්තාර වලින් සුළඟට මුසුවූ දූවිලී අංශු නිසාද, නැත්නම් වෙන හේතුවක් නිසාද යන්න අහන එක හරිම අතාත්ත්විකයි. 

ඒත් ඒ ප්‍රශ්නේ මං ඇහුවොත් එයා අනිවාර්යයෙන්ම උත්තර දේවී..නෑ නෑ පස්සේ අහනවා..ආයේ මේ වගේ මොහොතක් අපිට කාලෙකින් නොලැබේවි.

ඒත් ඒ ප්‍රශ්නේ... පස්සේ මට අමතක වුනොත්.... මොහොතකට සියලු සිතුවිලි විසිකර මසිත පමණක් නොවේ ගතත් ප්‍රියකරන, ඔහුව තදින් වැළඳගෙන ඇස් දෙකම තදින් පියාගත්තා.
-----------------------------------------
ප/ලි 

අද අවුරුද්දේ අන්තිම දවස..මාස කීපයක් නොලියා හිටියත් බොහෝ හිතවත් බ්ලොග් කරුවන්ගේ ලියන්නේ නැද්ද නංගි,ආයෙම ලියන්න ,මොනාහරි ලියන්න කියන ආදරණීය ඉල්ලීම් හමුවේ ආයෙම ලියන්න හිත මේවා කරගත්තා. මේ ලිපිය ලිවුවේ ඇයි කියලා මං දන්නේ නෑ..මට ලියන්න අවශ්‍ය වුණේ ගලීල මුහුද ගැන..සහ තිබේරියා කියන නගරයේ ඉතිහාස කථාවන් ගැන. පෝස්ට් එක අඩුපාඩු සහිත ඇති ඉක්මණින් යථාතත්වෙට එන්න උතසහ කරන්නම්.. ලියාදාන එක මතකයන්  හිතේ කොන් වල හිරවෙලා මැකිලා යන්න ඉඩ අරිනවට වඩා හොඳ වෙයි. 

සුබම සුබ අලුත් අවුරුද්දක් මගේ යාළුවො හැමෝටම.

Monday, September 7, 2015

Why don't my children ever call me !!


ෆෝන් එකක්  කැඩුණම හදනා කෙනෙකුන්  සොයමින් එක මහළු පියෙක්  පාරට බැස්සා...

මගතොට  හමුවුණු  අයගේ උදව් ඇතුව...
අවසානේ එහෙම තැනක් වෙත ඔහු ඇදුනා......

පුතේ මේක කැඩිලා වගේ හෝදිසි කර ලෙඩේ බලා ගන්නට ඕනේ....

ඉටි බෑගය සහ එවැනිම තවත් බෑග දෙකක් ඇතුළේ ලේන්සුවකිනුත්  සුරැකුණු  පුංචි පහේ දුරකථනය එළියට අවා ...


මුවරැඳි  සිනහව යටකොට දුරකථනය දෑතින් ගත් තරුණයා එය  හොඳ හැටියට පිරික්සාලා  නැවත පැමිණුනා..

මේකේ කිසිම ලෙඩක් නෑනේ හැමදෙයක්ම හරියට වැඩ 
සීයට තියෙනා ගැටළුව කියමු බලන්න....

නෑ නෑ නෑ වෙන්නට බෑ  එහෙනම් ඇයි  මගේ දරුවන් කවදාවත් මට මේකට  කෝල් නොගන්නේ.. 

ප/ලි

පෝස්ට් එකක් ලියන්න  ඕනේ හෙට අනිද්දට  :(
මධු ගේ  පෝස්ට් ස්ටයිල්  එකට  කියෝගන්න 

Sunday, August 9, 2015

පූසොත් එක්ක බෑ




 මේ ඉන්නේ  මං ගොඩක් ආදරේ කරපු ජින්ජි. මේ සෙල්ෆිය  ගත්තෙත් එයාම තමයි.  පූසන් සහ මා අතර තියෙන මමවත් නොදන්න බැඳීමක් ගැන ලියන්න හිතුණා අද  ශෙඵාකිගේ පුසියෙක්  ගැන ලියලා තිබ්බ පුංචි පෝස්ට් එකක් දැකලා. මීට අවුරුද්දකට විතර කලින් ලියන්න පටන් අරන් අතරමග නවත්තපු පෝස්ට් එකක් ඒක.

මට මතක හැම කාලෙකම වගේ අපේ ගෙදර පුසෙක් හිටියා.ඒත් අපේ අම්මා ආස බල්ලන්ට පූසන්ට එයා කැමති නෑ. කුස්සියේ  මොනාහරි පෙරළුනොත්,,උඹලකඩ ,කරවල වගේ ජාති නැති වුණොත් පූසා තමයි වැරදි කාරයා,එයාගේ  බල්ලා කරෝල කෑල්ල කටේ තිබ්බත්  කන්න කිවුවේ නැත්තනම් කන්නේ නැති අහිංසක වැදගත් සතා.. අම්මා ගැන ලියන්න ගියොත් පෝස්ට් එක ලියන්න වෙන්නේ නෑ. ඒ හින්දා පූසෝ ගැන ලියන්න ආපු එක ලියලා ඉන්නම්. 

මුලින්ම මගේම කියලා පූසෙක් හැදුවේ  මට  අවුරුදු  15ක්  වගේ කාලේ. එයාගේ නම "චාලි" ඒ කාලේ ආසාවෙන් බලපු ටීවී සීරිස් එකක කොල්ලගේ  නම. (එයාට අවුරුදු 40ක්  වගේ පෙනුම ඒත් මාර හැන්ඩ්සම් ) චාලි ගොඩක් වෙනස් පූසෙක්. මං ඉස්කෝලේ ඇරිලා එන වෙලාව එනකල් වැට අයිනට වෙලා ඉන්නවා. ඔයාලා හිතයි බොරු කියලා ඒත් ඒක ඇත්ත. අම්මා කියනවා පුසත් මං වගේම මහ කම්මැලියි  මං ඉස්කෝලේ ගියවෙලේ ඉඳන් මු නිදි කියලා. එයාට ඉතින් නිදියන පූසෙක් වත් පේන්න බෑනේ..පූසෝ ඉස්කෝලේ යන්නෙත් නෑ විභාග ලියන්නෙත් නෑ ,,අඩුගානේ පූසන්ට බෑ අම්මට බෝංචි ටිකක්  කඩලා දෙන්න. උයන ගමන් හොද්දට දාන්න කුමාරිපුන්චිලගේ දිහයින් ගම්මිරිස්  ඇට දෙක තුනක් ඉල්ලන් එන්න.. ඒත් එයා පුසටත් කෑගහලා බයිනවා.. සමහර වෙලාවට මං දකිනවා අම්මගේ කටහඩ ඇහෙද්දී පුසගේ කන් දෙක ගැස්සෙනවා ටග් ගාලා හැංගෙනවා. හි හි  

චාලි රෑට නිදාගන්නේ මගේ ඇඳේ. රෑට මං ලයිට් දාන් පාඩම් කරනකල්  ( පාඩම් කරනවා වගේ දොරට පිටුපාලා තියෙන පුටුවේ ඉඳන් මනෝ ලෝකේ වෝක් කරද්දී)  චාලි නියම දඩයක්කාරයෙක් වගේ ඇස් ලොකු කරගෙන බිත්තිවල ඉන්න හුනන්ට මාන බලන හැටි මට කවදාවත් අමතකවෙන්නේ නෑ. අම්මගේ අඩිසද්දේ මුලින්ම අදුරගන්න චාලි ඇඳ යටට රිංගලා හැඟෙන්නේ පුසන්ට බයේ දුවලා අර ගැහි ගැහි ඉන්න කාටුන් වල මීයෝ වගේ. ඒ  අවෑමෙන් මාත් ඔළුව කෙළින් කරලා අතට අහුවෙන පොතක් දිහා ඇස් චුටි කරන් ගොඩක් වුවමනාවෙන් කියවන්න පටන් ගන්නවා. අඩුගානේ සද්දේ දාගෙන එන අම්ම ආපු බව ඇහෙන්නෙත් " දැන් ඔය ඇති පාඩම් කළා නිදාගන්න " කියලා අම්මා කියද්දී. චාලි මං ලඟින් නිදාගද්දී එයාගේ ඇඟ ඇතුලේ මැෂින් එකක් වැඩ කරනවා වගේ අමුතු සද්දයක් එනවා ඇහෙනවා....

චාලි දැනගෙන හිටියා ගෙදර එයාට ආදරේ කට්ටියයි එයාට අනතුරුදායක කට්ටියවයි. ලේන්නු , වල් හා පැටව් ,හුනෝ කන්න තමයි එයා ගොඩක් කැමති වුණේ. සාලේ සැටිය යට මගේ ඇඳ යට තිබිලා නිතරම ලෙන්න්නුන්ගේ නැටි හම්බෙද්දී අම්මා කෑගැහුවා ඔය පුසා ගෙදර තියාගන්න හොඳ එකෙක් නෙමේ  කියලා.. "මීයෝ මෙච්චර ඉන්නවා,, මීයෙක් මේකගෙ ඇඟ උඩින් ගියත් ගාණක් නෑ අර අහිංසක  හා පැටව් ලේන්නු කනවා.. ..බුදු බනෙත් තියෙනවනේ  සත්තු උන්ගේ අයිතිකාරයෝ වගේ හැදෙනවා කියලා "  (බුදුබනෙත් කියන කොටස එයා නිතරම අතින් දානවා, බුදුබණ ඔක්කොම හැමෝම දන්නේ නෑ කියලා එයා තදින්ම විස්වාස කරන හින්දා වෙන්න ඇති.) චාලි අවුරුදු  8ක් ජිවත්වෙලා මැරුණා.

 චාලිට පස්සේ පූසෙක් කිසිම පුසෙක්ට ගොඩක් ආදරේ හිතුණේ නෑ. ඒත් පූසෝ මගේ පස්සේ එන්න පටන් ගත්තා හැමදාමත්. ඒකට හේතුවක් මං දන්නේ නෑ. පූසෙක් බලාපොරොත්තු වෙන්න බැරි තැන් වලදී මට පූසෝ හම්බෙලා තියෙනවා. මේ පහුගිය අවුරුදු  දෙකට මේ රටේදී මට හම්බෙච්ච පූසෝ ගාන දෙසීයකට වඩා වැඩි ඇති.  සමහර වෙලාවට බස් හෝල්ට් එකකට ගිහින් විනාඩි දෙක තුනක් යද්දී  කකුල් වල මොකෙක්ද පැටලෙනවා බලද්දී පූසෙක්.. මං විතරක් නෙමේ තව පස් හය දෙනෙක් ඒ වෙද්දීත් ඉන්නවා ඒත් පුසෙක් කොහෙන් හරි ඇවිත් මගේ මුණ දිහා බලන්න හදනවා කකුල් වලට නැගලා උඩට එන්න හදනවා,, මුල් කාලේ මං එච්චර ගණන් ගත්තේ නැති වුණත් පස්සේ එහෙම දකින පුසන්ව ෆොටෝ ගන්න පටන් ගත්තා. ඒ ව්දියට ගත්ත එක එක විදියේ ,එක එක වර්ගයේ , පුසන්ගේ ෆොටෝ ගොඩක් මං ළඟ තියෙනවා. සමහර පූසෝ පාට ලස්සනයි ඒත් මුණ කැතයි.,, මුණ කැත සමහර පූසෝ හරි හුරතල් ඒත් උන්ගේ  පාටත් කැත නිසා මං ආස නෑ. ආඩම්බර ,අහිංසක ,නැහැදිච්ච ඔය විවිධාකාර පූසෝ පූස් සමාජේ ඉන්නවා.

මීට අවුරුද්දකට  වගේ කළින් බලාගත්ත ආච්චිගේ දුව කිවුවා  එයාලගේ ගේ හදලා අවුරුදු 55 ක්  ඒත් කවදාවත් ඒ ගෙදරට පුසෙක් ඇවිත් නෑ කියලා.. ඒත් මං ගිහින් දවස් දෙක තුනක් යද්දී  කඩේට යද්දී එහෙන් මෙහෙන් කකුලේ දැවටිච්ච කළුපාට පුසෙක් ටික ටික පස්සෙන් ඇවිත් ගෙදර පදිංචිම උණා. ඊට පස්සේ  කොහෙන්දෝ ආපු තව පුසෙක්.. අන්තිමට මාස 5ක් වෙද්දී පූසෝ හයක් ගෙදර. මුලින් මුලින් මරාගත්ත පූසෝ අන්තිමට හොඳින් ඉන්න පටන් ගත්තා. ඔය උඩම පොටෝ එකේ ඉන්න ජින්ජි තමයි ගොඩක්ම හුරතල්.. මං එයාට ආදරේ බව දැනගත්තට පස්සේ ජින්ජි අනිත් පූසෝ ඉස්සරහා හරි ආඩම්බරකමින් හැසිරුණේ... වචනයක් වත් කතාකරන්නේ නැති ආච්චි කෙනෙක් එක්ක තනියම ඉන්න මට පූසෝ නිසා දවස ගෙවෙනවා දැනුණේ නෑ. ඔය අතර මං නිමාඩු යද්දී දකිනවා පූසෝ මං දිහා බලන් ඉන්නවා.





මෙයා ඔල්සි 

ජින්ජි  තමයි ඔය මුදුනා වෙලා ඉන්නේ 

ඒ ජොබ් එකෙන් අයින්වෙලා පූසෝ ටික දාලා යද්දී ගොඩක් දුක හිතුණත් ඉක්මනට මට ඒ අයව අමතක වුණා. ජින්ජි කියලා ගෑණු නමක් දාගෙන පුසියෙක් කියලා හිතං හිටියට මෙයා පුසෙක් කියලා දැනගත්තේ හුඟ කාලෙකට පස්සේ. ඉතින් ඔන්න  ඊට පස්සේ  ජොබ් එකේදී අපේ ගේ තිබුණේ දෙවනි තට්ටුවේ මගදී පූසෝ හම්බුණාට එයාලට මාව හොයන් ගෙදරට එන්න බෑනේ... අපේ ගේ තියෙන්නේ පඩිපෙළ නැගලා ගියාමනේ කියලා හිතං හිටියට සතියක් යද්දී හවසක



මෙන්න මෙහෙම එල්ලීගෙන පොඩි පූස් පැටියෙක් කෑගහනවා. වැස්සේ තෙමිලා පූස් පැටියෙක් උනාට වවුල් පැටියෙක් වගේ වෙලා. ගෙට අරන් පිහදාලා මගේ කාමරෙන් තියාගත්තා උදේට යවනවා කියලා හිතං.. රෑ මෙයා නිදාගන්නෙම නෑ මොනාකරත් . ගෙදර තිබ්බ සෙල්ලම් බඩු ,ටිපිටිප් ,කිරි මොනාදුන්නත් කෑවෙත් නෑ කෑගහනවා.. ආච්චිට කන් ඇහෙන්නේ නැති හින්දා ගාණක් වුණේ නෑ.  මට පූසා ලගට වෙලා ඉන්නත් බෑ ආච්චි බලන්න යන්නත් ඕනේ.. පූස් පැටියා කෑගහනවා ඉවරෙකුත් නෑ... ඊට පස්සේ යු ටුබ් එකේ නිකමට චෙක් කරලා බැලුවා පූස් පැටව් නලවන සංගීතයක් මොකක්හරි..


ඒකත් හම්බුණා.. දගලා දගල හිටපු පූස් පැටියා මෙන්න හිමීට නිදාගත්තා....





ගූගල් දෙවියන්ටත් යූටුබ්ටත් පිං සිද්දවෙන්න පූස් පැටියා පැය තුන හතරක් හොඳට නිදාගත්තා.. නිදියලා නැගිටලා කිරිත් බිවුවා. ආයේ කෑගන්න හදද්දී පැය ගාණක් දිග පූස් රිලැක්සීන් මියුසික් ප්ලේ කරලා ලයිට් නිමුවා (ආච්චිට කන් ඇහෙන්නේ නෑ ඒ හින්දා එයා මේ මොකුත් දන්නේ නෑ)

 උදේ හය වෙද්දී ආයේ මෙන්න සද්දේ.. පුස් පැටියා අරන් උදේ ටිකක් එළියට යද්දී මෙන්න පූස් පැටියා වගේම ලොකු එකෙක්. මං ඉතින් පැටියව අම්මට බාර දීලා ආසාවෙන් ගෙදර ඇවිත් ආච්චි එක්ක දවස පටන් ගත්තා.. දහයට විතර දොර ඇරලා බලද්දී අම්මයි පුතයි දෙන්නම දොරේ එල්ලීගෙන. ලොකු පූසා අයිතිකාරයෙක් නැතුව හැදිච්ච කෙනෙක් ඒ නිසා කිසිම තේරුම නෑ කෑගහනවා කන්න ඉල්ලනවා දවස් තුන හතරක් යද්දී මට කරගන්න දෙයක් නෑ පූසෝ දෙන්නා මදිවට තව අලුත් පූසෙක්...පොඩි පූසා හදාගන්න කොච්චර ආසාව තිබ්බත් එයාගේ අම්මා නිසා ඒකත් කරන්න බෑ. පස්සේ දවසක පොඩි පිරිමිලමයි දෙන්නෙක් ඇවිත් පොඩි පුසව මගෙන් ඉල්ලුවා... දුකෙන් උණත් පූස් පැටියව ඒ ළමයින්ට දීලා හිත හදාගත්තා. එයාලා එක්ක ෆොටෝ කීපයක් ගත්තා ළමයින්ව මතක තියාගන්නත් එක්ක.


මෙයාට  මං නම දැම්මේ "ඉලානා " කියලා.

පැටියව  දීලා දවස් දෙක තුනකින් අම්මත් ගෙදරින් ගියා. එයින්  පස්සේ කොච්චර පූසෝ මගතොටදී දැක්කත් ගෙදර ගිහින් හදාගන්න හිතුණේ නෑ කිසිම පුසෙක්ව. 

මීට මාස දෙකකට කලින් මේ ජොබ් එකට ආවම මං මටම කියාගත්තා පූස් කරදරේ ඉවරයි කියලා. ඒ මොකද අපේ ගේ තියෙන්නේ  6 වෙනි තට්ටුවේ ,ඇලවේටර් එකයි ,ආරක්ෂක දොරයි එක්ක පුසෙක්ට ආයේ මාව හොයන් ගෙදරට එන්න වෙන්නේ  නෑ කියලා තේරුණ නිසා ඒත් ගිය සිකුරාදා චුටි පූස් පැටියෙක් ගේ දොර අරිද්දි.. කාගෙහරි  අපේ ෆ්ලො එකේම කෙනෙක්ගේ වෙන්න ඇති කියලා ඇරියට වඩා වේගෙන් දොර වහලා දැම්මා. 


ප/ලි

,නිතරම යහපත කරන්න...,සතුට සැනසිල්ල හැමදාම ඔයාලග රැදේවි,,දෙවිපිහිටයි,

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...